Сураи Ан-Нахль — Оят 111

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• تُجَادِلُ: баҳс мекунад, ҳимоя мекунад, узр меорад.
• عَن نَّفْسِهَا: аз худи худ, аз зоти худ.
• تُوَفَّىٰ: пурра дода мешавад, комил адо карда мешавад.
• لَا يُظْلَمُونَ: ситам намешаванд, зулм намебинанд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар ин оят Паёмбари худ (с) ва ҳамаи мардумро ба ёдоварӣ аз рӯзи қиёмат даъват мекунад. Он рӯз рӯзест, ки ҳар як инсон ба майдони маҳшар меояд ва танҳо барои худи худ баҳсу ҳимоя мекунад. Ҳеҷ кас ба фикри дигарон нахоҳад буд, зеро ҳавлию сахтии он рӯз бениҳоят бузург аст. Ҳар кас кӯшиш мекунад, ки худро аз ҳисобу ҷазо наҷот диҳад ва барои амалҳои худ узрҳо меорад.

Дар он рӯз ба ҳар як шахс подоши комили он чизе, ки дар дунё кардааст — аз некӣ ва бадӣ — бе кам ва бе зиёд дода мешавад. Ба касе зулм намешавад: на аз некиҳояш чизе кам карда мешавад ва на ба гуноҳҳояш чизе илова мегардад. Ҳама чиз бо адлу инсоф адо мешавад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки рӯзи қиёмат ҳақиқатест ва ҳар кас бояд барои он рӯз омодагӣ бинад.
• Ҳар инсон дар он рӯз танҳо барои худи худ ҷавобгар аст, бинобар ин бояд дар дунё амалҳои нек анҷом диҳад.
• Адлу инсофи Аллоҳ дар он рӯз комил аст: ҳеҷ кас ситам намебинад, на подоши некӯкор кам мешавад ва на ҷазои бадкор зиёд мегардад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба ҷои баҳсу баҳона, дар дунё ба ислоҳи худ машғул шавем ва ба сӯи Аллоҳ тавба кунем.
• Ин оят дилҳоро ба ислом ва Қуръон мекашад, зеро нишон медиҳад, ки дини ислом дини адолат, раҳмат ва ҳисоб аст — ҳисобе, ки дар он ҳақиқат равшан ва подош одилона аст.