Surja En-Nehl — Ajet 118

Kuptimet e fjalëve:

• Hadû (هادوا): ata që u quajtën hebrenj, pra ithtarët e fesë çifute.
• Harrëmnâ (حَرَّمْنَا): e bëmë të ndaluar (haram).
• Kasasnâ (قَصَصْنَا): e treguam e e shpjeguam.
• Dhulm (ظُلْم): padrejtësi; këtu nënkupton padrejtësi ndaj vetes.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar i drejtohet Profetit Muhamed (paqja qoftë mbi të) dhe i thotë: Ne ua kemi bërë të ndaluar (haram) hebrenjve atë që të kemi treguar më parë – e që përmendet në suren el-En’am (ajeti 146) – siç janë kafshët me thonj të pandarë (si devja, struci, pata etj.), si dhe dhjamin e lopës dhe të deles, përveç atij dhjami që gjendet mbi shpinë, në zorrë ose që është i përzier me kockë. Ky ndalim ishte dënim nga ana e Allahut për shkak të mëkateve dhe padrejtësive të tyre.

Allahu i Lartësuar pastaj sqaron se Ai nuk u bëri padrejtësi atyre me këtë ndalim, sepse Ai është i Drejtë dhe nuk dënon askënd pa shkak. Përkundrazi, ata vetë i bënë padrejtësi vetes së tyre me mosbesimin, armiqësinë dhe shkeljen e kufijve të Allahut, prandaj e merituan këtë dënim si pasojë e veprave të tyre të këqija.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Allahu është i Drejtë në gjykimet e Tij – Ai nuk i ndalon robërit e Tij nga diçka pa urtësi dhe pa shkak, por çdo ndalim ka qëllim të lartë.
2. Mëkati dhe padrejtësia sjellin pasoja negative në këtë botë, jo vetëm në botën tjetër – ndëshkimi mund të vijë edhe në formën e vështirësive dhe ndalimeve.
3. Islami është fe e lehtësisë dhe mëshirës – ndryshe nga popujt e mëparshëm që u dënuan me ndalime të rënda për shkak të mëkateve të tyre, muslimanëve u janë lejuar gjërat e mira dhe të pastra.
4. Njeriu duhet të jetë i kujdesshëm ndaj veprimeve të tij, sepse çdo padrejtësi që i bën vetes së tij ka pasoja – e lumturia dhe shpëtimi janë në bindjen ndaj Allahut dhe largimin nga mëkatet.