ซูเราะฮฺ อัน-นัฮล์ — อายะฮฺ 118

คำอธิบายคำศัพท์สำคัญ:

• حَرَّمْنَا = เราได้กำหนดให้เป็นที่ต้องห้าม
• قَصَصْنَا عَلَيْكَ = เราได้บอกเล่าแก่เจ้า (โอ้ศาสดามุฮัมมัด)
• مَا ظَلَمْنَاهُمْ = เรามิได้อธรรมต่อพวกเขา
• يَظْلِمُونَ = พวกเขาอธรรม (ต่อตัวของพวกเขาเอง)

การตีความหมายของอายะฮ์:

อัลลอฮ์ตะอาลาตรัสว่า สำหรับบรรดาชาวยิวนั้น เราได้กำหนดให้เป็นที่ต้องห้ามแก่พวกเขาตามที่เราได้บอกเล่าแก่เจ้า (โอ้ศาสดามุฮัมมัด) มาแล้วก่อนหน้านี้ในซูเราะฮ์อัลอันอาม (อายะฮ์ที่ 146) ซึ่งได้แก่ สัตว์ที่มีกีบเท้าติดกันทุกชนิด (เช่น อูฐ) และไขมันของวัวและแกะ เว้นแต่ไขมันที่ติดอยู่ที่หลังของมัน หรือไขมันที่อยู่ภายในลำไส้ หรือไขมันที่ปนอยู่กับกระดูก

และอัลลอฮ์มิได้ทรงอธรรมต่อพวกเขาแม้แต่น้อยในการกำหนดสิ่งเหล่านี้ให้เป็นที่ต้องห้ามแก่พวกเขา หากแต่พวกเขาต่างหากที่อธรรมต่อตัวของพวกเขาเอง ด้วยการกระทำความผิด การฝ่าฝืน และการละเมิดขอบเขตของพระองค์ ซึ่งเป็นเหตุให้พวกเขาสมควรได้รับการลงโทษด้วยการถูกห้ามสิ่งดี ๆ เหล่านี้ เป็นการตอบแทนแก่การกบฏของพวกเขา

บทเรียนและคุณประโยชน์จากอายะฮ์นี้:

1. ความยุติธรรมของอัลลอฮ์: อัลลอฮ์มิได้ทรงอธรรมต่อผู้ใดแม้เพียงเล็กน้อย การลงโทษหรือการห้ามสิ่งใดก็ตามล้วนเป็นผลมาจากการกระทำของมนุษย์เองทั้งสิ้น
2. ผลของการทำบาป: การทำบาปและการฝ่าฝืนพระบัญชาของอัลลอฮ์มีผลกระทบโดยตรงต่อชีวิตของมนุษย์ แม้กระทั่งการทำให้สิ่งที่เคยอนุมัติกลายเป็นสิ่งที่ถูกห้ามเป็นการลงโทษ
3. ความเมตตาของอัลลอฮ์ต่อประชาชาติอิสลาม: อัลลอฮ์มิได้ทรงกำหนดข้อห้ามอันเข้มงวดเช่นนั้นแก่ประชาชาติของท่านศาสดามุฮัมมัด เนื่องจากความเมตตาที่พระองค์มีต่อเรา และเพราะเราเป็นประชาชาติสุดท้ายที่พระองค์ทรงรักใคร่
4. การสำนึกถึงพระคุณ: เมื่อเราทราบว่าอัลลอฮ์ทรงผ่อนปรนแก่เราในเรื่องอาหารการกิน เราควรสำนึกในพระคุณและใช้ชีวิตอย่างพอเพียง ไม่ฟุ่มเฟือย และขอบคุณพระองค์อยู่เสมอ
5. การเตือนใจให้หลีกเลี่ยงบาป: อายะฮ์นี้สอนให้เราตระหนักว่าการทำบาปมิได้ส่งผลเสียต่ออัลลอฮ์แต่อย่างใด หากแต่ส่งผลเสียต่อตัวเราเอง ดังนั้นเราควรเร่งรีบทำความดีและละเว้นจากสิ่งต้องห้าม เพื่อให้ชีวิตของเราเต็มไปด้วยความจำเริญจากพระองค์