سورت نحل — آیت 122

د مهمو کلمو معنا:

• حَسَنَةً: په دنيوي ژوند کې ښه والی، لکه نېک نوم، ښه اولاد، نبوت او د خلکو په منځ کې ښه يادونه.
• الصَّالِحِينَ: هغه کسان چې په نيکيو او د الله فرمانبردارۍ سره ځانونه سينګار کړي او د جنت لوړې درجې يې ګټلې وي.

د آيت تفسير:

الله تعالی د خپل خليل ابراهيم عليه السلام د ذکر په ادامه کې فرمايي چې مونږ هغه ته په دنيوي ژوند کې ښه والی ورکړ — يعنې هغه ته مو د نبوت، د ښه ياد او ثنا، او د نېک اولاد (لکه اسماعيل او اسحاق عليهما السلام) ورکړ، چې د هغه نوم يې په ټولو امتونو کې لوړ کړ. تر دې چې د نن ورځې تر پورې مسلمانان، يهوديان او عيسائيان ټول د هغه په درناوي خبرې کوي او هغه د خپل پلار په توګه مني.

بيا الله تعالی فرمايي چې ابراهيم عليه السلام به په آخرت کې هم د صالحانو له ډلې وي — يعنې هغه به د جنت په لوړو درجو کې د هغو نيکانو سره وي چې الله تعالی د دوی لپاره د تلپاتې خوښۍ کورونه تيار کړي دي. دا د هغه د مقام لوړوالی ښيي چې نه يوازې په دنيا کې يې ښه والی ترلاسه کړ، بلکې په آخرت کې به هم د الله تعالی د ځانګړو بندګانو په ډله کې وي.

د آيت څخه ترلاسه شوې ګټې:

1. الله تعالی خپلو نېکو بندګانو ته په دنيا کې هم ښه والی ورکوي — که هغه ښه نوم وي، ښه اولاد وي، يا په زړونو کې محبت وي — دا د الله د رحمت نښه ده.
2. د نېک عمل او د الله اطاعت نه يوازې د آخرت لپاره ګټور دی، بلکې په دنيا کې هم د عزت او ښه ياد سبب ګرځي.
3. مؤمن بايد د دنيا د ښه والي تر څنګ د آخرت د ښه والي هيله هم ولري، ځکه چې اصلي برياليتوب په آخرت کې دی.
4. د ابراهيم عليه السلام په څېر بايد انسان د الله شکر کوونکی، اطاعت کوونکی او د توحيد په لار کې ثابت قدم وي، تر څو د الله له ځانګړو رحمتونو برخمن شي.