سوره نحل — آیه 40

معانی کلمات:

• «قَوْلُنَا»: گفتار و فرمان ما.
• «لِشَيْءٍ»: برای هر موجود یا امری.
• «أَرَدْنَاهُ»: اراده و خواست قطعی ما به آن تعلق گیرد.
• «کُن»: موجود شو و به وجود آ.
• «فَيَكُونُ»: پس بیدرنگ موجود میشود.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه شریفه، قدرت بیکران خود را در آفرینش و بهویژه در مسئلهی بعث و زندهکردن مردگان بیان میفرماید. میفرماید: کار و فرمان ما دربارهی هر چیزی که ارادهی قطعی به وجود آوردن آن تعلق گیرد، فقط این است که به آن بگوییم: «موجود شو!» و همان لحظه، بدون هیچ تأخیر و مانعی، آن چیز به وجود میآید. این بیان، نشاندهندهی نهایت سهولت امر آفرینش برای خداوند است؛ زیرا ارادهی او به ذات خود، ایجادکننده است و نیازی به ابزار، زمان یا مقدمات ندارد. بنابراین، زندهکردن مردگان و برپایی قیامت که برای بشر شگفتانگیز و دشوار مینماید، برای خداوند متعال همانند آفرینش نخستین، امری بسیار آسان و بیچونوچراست. هیچ چیزی از قدرت خداوند خارج نیست و هیچ امری بر او دشوار و سنگین نمیآید.

فواید و پیامهای آیه:

1. ایمان به قدرت مطلق الهی، دل انسان را از ترس و ناامیدی در برابر مشکلات بزرگ زندگی میرهاند و او را به توکل بر خدایی وا میدارد که با یک «باش» همهچیز را پدید میآورد.
2. این آیه، امید به رحمت و قدرت خداوند را در دل مؤمن زنده میکند و به او اطمینان میدهد که تحقق وعدههای الهی، از جمله رستاخیز و پاداش و کیفر، قطعی و حتمی است.
3. شناخت این حقیقت که آفرینش و تدبیر جهان برای خداوند هیچ رنج و مشقتی ندارد، انسان را به عبودیت و بندگی خالصانه دعوت میکند و او را از شرک و اتکا به اسباب مادی صرف بازمیدارد.
4. این آیه، درس توحید و یکتاپرستی را در عمیقترین شکل خود به انسان میآموزد و نشان میدهد که تنها ارادهی خداوند، منشأ همهی هستی است؛ بنابراین، انسان باید در همهی امور خود تنها به او امید بندد و از او یاری بجوید.