Сураи Аль-Исра — Оят 32

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

— «Зино»: муносибати ҳаромии ҷинсӣ байни мард ва зане, ки байнашон ақди никоҳ нест.

— «Фоҳиша»: амали бад ва зиште, ки қубҳи он ошкор ва равшан аст.

— «Сао сабило»: бад роҳест, яъне ин роҳ нақоҳида ва нописандида аст.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло бандагони худро аз зино ва ҳамаи роҳҳое, ки ба он мебаранд, манъ мекунад. На танҳо худи амали зино ҳаром аст, балки наздик шудан ба он — монанди нигоҳи ҳаром, ишора, муоширати номатлуб ва дигар воситаҳое, ки одамро ба ин гуноҳи бузург мекашанд — низ ҳаром гардонида шудааст. Ин амал дар назди Аллоҳ фоҳишаест, ки қубҳи он бағоят зиёд аст ва бадтарин роҳ ба шумор меравад. Зино боиси омехта шудани насабҳо, парешон шудани хонаводаҳо, паҳн шудани бемориҳо ва сазовор шудан ба азоби илоҳӣ мегардад. Бинобар ин, ҳар касе, ки мехоҳад худро аз ин гуноҳ нигаҳ дорад, бояд аз ҳамаи роҳҳое, ки ба он мебаранд, дурӣ ҷӯяд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Ислом дини покӣ ва покдоманӣ аст ва одамонро ба ҳаёти бошарафона ва пок даъват мекунад.

— Аллоҳ на танҳо аз гуноҳ, балки аз ҳар чизе, ки ба гуноҳ мебарад, манъ мекунад; ин нишонаи раҳмати Ӯ ба бандагонаш аст, то онҳо дар домони гуноҳ афтода нашаванд.

— Пок нигоҳ доштани худ ва дурӣ аз зино сабаби ҳифзи насаб, оромии хонавода ва саломатии ҷомеа мегардад.

— Ҳар касе, ки ба ин дастури илоҳӣ амал кунад, дар дунё ва охират саодатманд мешавад ва аз азоби дардовар наҷот меёбад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба ҳар амали бад на танҳо бояд «не» гӯем, балки аз ҳар чизе, ки ба он наздик мекунад, низ худро дур нигаҳ дорем.