Сураи Аль-Исра — Оят 98

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят равшанӣ талаб мекунанд:

• Ҷазо: сазо, мукофоти амал, ки дар ин ҷо маънои азобро дорад.
• Куфр: инкор кардан, ношукрӣ ва рад кардани ҳақиқат.
• Оятҳо: нишонаҳо, далелҳо ва ҳуҷҷатҳои равшани Худованд, ки ба воситаи паёмбарон омадаанд.
• Итмом: устухонҳо.
• Руфот: пора-порашуда, реза-резашуда, чизе ки пурра таҷзия шудааст.
• Мабъусун: баргардонидашудагон, зинда кардашудагон пас аз марг.
• Халқан ҷадид: офариниши нав, эҷоди тоза.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи сазое сухан мегӯяд, ки кофирон ва мункирони рӯзи қиёмат хоҳанд дид. Худованд мефармояд, ки ин азоби дарднок ҷазои онҳост, зеро онҳо ба оятҳои равшани Мо куфр карданд ва онҳоро рад намуданд. Онҳо на танҳо далелҳои Худоро инкор карданд, балки бо тамасхур ва ҳайрат гуфтанд: «Оё вақте ки мо мурдем ва ба устухонҳои пӯсида ва пора-порашуда табдил ёфтем, боз ҳам зинда карда мешавем ва офариниши нав мешавем?» Ин сухан нишонаи он аст, ки онҳо қудрати бепоёни Худовандро эътироф накарданд ва ба зиндагии пас аз марг бовар надоштанд. Ҳол он ки Худое, ки инсонро бори аввал аз нестӣ офаридааст, ба зинда кардани ӯ пас аз марг низ тавоност. Ин оят ҳамчун огоҳӣ ва таъкид бар ҳақиқати рӯзи қиёмат ва ҳисобу китоби аъмол аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд одил аст ва ҳеҷ амалеро бе ҷазо намегузорад; ин боиси умедворӣ ба адолати илоҳӣ мегардад.
• Қуръон бо далелҳои равшан ва мантиқи қавӣ ба шубҳаҳои мункирон ҷавоб медиҳад ва дили инсонро ором мекунад.
• Бовар ба рӯзи қиёмат ва зиндашавӣ пас аз марг ба инсон маънои ҳаёт медиҳад ва ӯро ба некӣ ва тақво ҳидоят мекунад.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба оятҳои Худо бовар кунем ва аз куфру инкор дурӣ ҷӯем, зеро ин роҳи наҷот ва саодати абадӣ аст.
• Қуръон ҳамеша моро ба андеша ва тафаккур дар бораи офариниш ва қудрати Худованд даъват мекунад, ки ин боиси афзун шудани имон ва муҳаббат ба Парвардигор мегардад.