Сураи Марьям — Оят 38

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «أَسْمِعْ بِهِمْ وَأَبْصِرْ» — ин ибора дар забони арабӣ барои изҳори ҳайрат ва таъкид омадааст, маънояш: чӣ қадар тез шунаво ва чӣ қадар тез бино мешаванд!
• «يَوْمَ يَأْتُونَنَا» — рӯзе, ки онҳо ба сӯи Мо (Аллоҳ) меоянд, яъне рӯзи қиёмат.
• «الظَّالِمُونَ» — ситамгарон, яъне онҳое, ки бо куфру гуноҳ ба худ ситам кардаанд.
• «ضَلَالٍ مُّبِينٍ» — гумроҳии ошкор ва равшан, яъне дур шудан аз роҳи рост.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар ин оят бо таъкид ва ҳайрат мефармояд, ки рӯзи қиёмат, вақте ки инкоркунандагон ба сӯи Ӯ меоянд, гӯшу чашми онҳо чӣ қадар тез ва равшан мешавад! Онҳо дар он рӯз ҳақиқатро равшан мешунаванд ва мебинанд, аммо ин дидан ва шунидан дигар ба онҳо ҳеҷ фоидае намерасонад, зеро вақти амал ва имтиҳон гузаштааст. Онҳо дар дунё имкон доштанд, ки ҳақро бишнаванд ва бибинанд ва ба он амал кунанд, лекин аз ин имкон истифода накарданд. Аммо ситамгарон дар ҳаёти дунё дар гумроҳии ошкор ва равшан қарор доранд — онҳо аз роҳи рост дур шудаанд ва барои охират омодагӣ намебинанд, то он ки қиёмат ногаҳон биёяд ва онҳо ҳанӯз дар ситаму гуноҳи худ бошанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки имрӯз, дар дунё, вақти шунидан ва дидани ҳақ аст ва бояд аз ин неъмат истифода барем, пеш аз он ки фурсат аз даст равад.
• Қуръон бо суханони кӯтоҳ ва таъсирбахш ҳақиқати рӯзи қиёматро ба қалбҳо мерасонад ва инсонро ба андеша водор мекунад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ одил аст: ҳар кас дар дунё имкони интихоби роҳи рост дорад, вале касе ки худро ба гумроҳӣ меандозад, дар охират пушаймон мешавад, аммо пушаймонии он вақт фоида надорад.
• Ин оят моро ба тавба ва ба роҳи рост баргаштан даъват мекунад ва мефаҳмонад, ки ислом роҳи наҷот ва саодати ҳарду ҷаҳон аст.