Сураи Марьям — Оят 40

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «نَرِثُ» (нарису): мерос мебарем, яъне ҳамагон нест мешаванд ва танҳо Худо боқӣ мемонад ва ҳукмрони мутлақ мегардад.

— «يُرْجَعُونَ» (юрҷаъун): баргардонида мешаванд, яъне ба сӯи Худо барои ҳисобу ҷазо бозгардонида мешаванд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол бо таъкид ва таъкиди дучанд мефармояд, ки танҳо Ӯст, ки пас аз нест шудани ҳамаи махлуқот боқӣ мемонад. Замин ва ҳар он чи бар рӯи он аст — аз инсонҳо, ҷонварон ва дигар мавҷудот — ҳамагӣ фано мешаванд ва ба Худо бармегарданд. Ӯ меросбари ҳақиқии замин ва сокинони он аст, зеро ки ҳамагӣ нест мешаванд ва танҳо Ӯ боқӣ мемонад. Маликият ва тасарруфи Ӯ бар ҳама чиз мутлақ аст ва ҳар коре, ки бихоҳад, мекунад. Ҳамаи махлуқот дар рӯзи қиёмат ба сӯи Ӯ баргардонида мешаванд, то ки аъмоли онҳо ҳисоб карда шавад ва ҳар кас мувофиқи амали худ ҷазо ё подош гирад. Ин оят ёдоварӣ мекунад, ки дунё фониист ва ҳамаи неъматҳои он гузарандаанд, ва танҳо Худованд боқӣ ва пойдор аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамаи чизҳои дунё — мол, фарзанд, қудрат ва замин — гузарандаанд ва танҳо Худо боқӣ мемонад. Ин боиси он мегардад, ки инсон ба дунё дил набандад ва ба охират таваҷҷуҳ кунад.

— Худованд меросбари ҳақиқии ҳама чиз аст; пас ҳеҷ кас наметавонад аз ҳисоби Худо бигрезад ва ҳама ба сӯи Ӯ бармегарданд. Ин боиси тақво ва амали нек мегардад.

— Оят ба адолати Худо дар рӯзи қиёмат ишора мекунад, ки ҳар кас ҷазои амали худро мебинад. Ин умедворӣ ба раҳмат ва адолати Худоро дар дилҳо зиёд мекунад.

— Қуръон бо чунин оятҳо инсонро ба андеша дар бораи ҳадафи ҳаёт ва охират даъват мекунад, ки ин роҳи наҷот ва саодати абадӣ аст.