Сураи Марьям — Оят 77

1. Маънои калимаҳо:

• أَفَرَأَيْتَ: Оё дидӣ? Оё хабар дорӣ? Ин ибора барои ҷалби таваҷҷуҳ ва тааҷҷуб омадааст.
• كَفَرَ: Инкор кард, нобоварӣ кард.
• بِآيَاتِنَا: Ба оёту нишонаҳои Мо (яъне Қуръон ва далелҳои равшани Аллоҳ).
• لَأُوتَيَنَّ: Ҳатман ба ман дода хоҳад шуд.
• مَالًا: Сарвату мол.
• وَلَدًا: Фарзандон.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло ба Паёмбари худ (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) хитоб карда, аз ҳоли он кофире мепурсад, ки оёту нишонаҳои равшани Аллоҳро инкор кард ва онҳоро дурӯғ шуморид. Вай на танҳо имон наовард, балки даъвои беасос кард, ки агар бимирад ва дубора зинда гардад, ҳатман дар охират ба ӯ молу сарват ва фарзандони бисёр дода хоҳад шуд. Ин гуфтор аз рӯи ҷаҳолат ва ғурур буд, зеро вай на далеле барои ин даъво дошт ва на ҳеҷ асосе дар дасти ӯ буд. Ин оят нишон медиҳад, ки кофирон гоҳе барои пӯшидани ҳақиқат ва таскини худи худ даъвоҳои беасос мекунанд, гӯё ки охират ҷои подоши онҳост, дар ҳоле ки онҳо ба он имон надоранд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки инкори оёти Аллоҳ ва даъвоҳои беасос оқибати бад дорад.
• Нишон медиҳад, ки молу фарзанд на ҳамеша нишонаи хушнудии Аллоҳ аст, балки метавонад озмоиш бошад.
• Моро ташвиқ мекунад, ки ба Қуръон ва оёти Аллоҳ бовар кунем ва аз гуфтору кирдори кофирон дурӣ ҷӯем.
• Дарс медиҳад, ки ҳар даъвое бояд далел дошта бошад ва инсон набояд аз рӯи ғурур ва ҷаҳолат сухан гӯяд.
• Ин оят дили мӯъминонро ором мекунад, ки ҳақиқат ҳамеша бо онҳост ва инкори инкорони ҳақ ҳеҷ гоҳ боиси кам шудани арзиши ҳақ намешавад.