Σούρα Αλ-Μπακάρα — Στίχος 205

Και να μνημονεύετε τον Αλλάχ σε (συγκεκριμένες) καταμετρημένες ημέρες (την 11η, τη 12η και τη 13η του μήνα Δου-αλ-Χίτζα, κατά τις οποίες οι προσκυνητές μένουν στην περιοχή Μένα κατά το Χατζ). Όποιος όμως επισπεύδει (την αναχώρησή του) μετά τη δεύτερη μέρα (δηλ. πριν τη δύση της 12ης ημέρας αφού έριξε τις Τζαμαράτ -πέτρες-) – δεν υπάρχει αμαρτία σ’ αυτόν. Και όποιος καθυστερεί (μέχρι την τρίτη ημέρα) – δεν υπάρχει αμαρτία σ’ αυτόν. (Αυτά είναι) γι’ αυτόν που φοβάται τον Αλλάχ (τελώντας το Χατζ όπως όρισε ο Αλλάχ). Και να φυλαχθείτε από την τιμωρία του Αλλάχ (μέσω της υπακοής των εντολών Tου) και να γνωρίζετε ότι σε Αυτόν θα συγκεντρωθείτε.

Και από τους ανθρώπους υπάρχει εκείνος (ο υποκριτής), του οποίου ο λόγος σού αρέσει (ω, Μωχάμμαντ), στην εγκόσμια ζωή, και ισχυρίζεται ότι ο Αλλάχ είναι μάρτυρας γι' αυτά που έχει στην καρδιά του (από πίστη, καλοσύνη και αγάπη για το Ισλάμ), ενώ στ’ αλήθεια είναι ο μεγαλύτερος εχθρός.

Και όταν λέγεται σ’ αυτόν: «Να φοβάσαι τον Αλλάχ (απέχοντας από τις απαγορεύσεις Του).» Η υπερηφάνεια (αλαζονεία του) τον οδηγεί σε (περισσότερες) αμαρτίες. Αρκεί γι’ αυτόν το Πυρ της Κολάσεως, και πόσο άθλιος είναι αυτός ο τόπος διαμονής.

Και από τους ανθρώπους είναι αυτός που πουλά (αφιερώνει) τον εαυτό του (στην υπακοή προς τον Αλλάχ), επιζητώντας την ευχαρίστηση του Αλλάχ. Και ο Αλλάχ είναι Πολυεπιεικής στους δούλους (Του).