സൂറ ത്വാഹാ — ആയത്ത് 133

പദാർത്ഥങ്ങൾ:

• لَوْلَا: എന്തുകൊണ്ട്... ഇല്ല? / എന്തുകൊണ്ട് വരുന്നില്ല?
• بِآيَةٍ: ഒരു ദൃഷ്ടാന്തം / അടയാളം
• بَيِّنَةُ: വ്യക്തമായ തെളിവ് / പ്രമാണം
• الصُّحُفِ الْأُولَىٰ: പൂർവ്വിക ഗ്രന്ഥങ്ങൾ (തൗറാത്ത്, ഇൻജീൽ തുടങ്ങിയവ)

വ്യാഖ്യാനം:

മുശ്രിക്കുകൾ നബി(ﷺ)യോട് പറഞ്ഞു: "ഇദ്ദേഹം തന്റെ രക്ഷിതാവിങ്കൽ നിന്ന് ഒരു ദൃഷ്ടാന്തം കൊണ്ടുവരാത്തത് എന്തുകൊണ്ട്?" അതായത്, മൂസാ(അ)യ്ക്കും ഈസാ(അ)യ്ക്കും നൽകപ്പെട്ടതുപോലുള്ള പ്രത്യേക മുഅ്ജിസത്തുകൾ അവർ ആവശ്യപ്പെട്ടു. എന്നാൽ അല്ലാഹു അവരെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു: അവർക്ക് മുമ്പ് വ്യക്തമായ തെളിവ് വന്നിട്ടില്ലേ? അതാണ് ഈ ഖുർആൻ. പൂർവ്വിക ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ സത്യമായി വന്നതിനെ ഇത് സത്യപ്പെടുത്തുന്നു. മുൻകാല സമുദായങ്ങൾ ദൃഷ്ടാന്തങ്ങൾ ആവശ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ അവർക്ക് അത് നൽകപ്പെട്ടു, എന്നിട്ടും അവർ വിശ്വസിച്ചില്ല, ഒടുവിൽ അവർ നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. ഈ ചരിത്രപാഠം തന്നെ ഏറ്റവും വലിയ തെളിവാണ്. ഖുർആൻ അവർക്ക് മുന്നിൽ ഉണ്ട്; അത് സത്യം കൊണ്ടുവരുന്നു, മുൻ ഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ സത്യാവസ്ഥയെ സ്ഥിരീകരിക്കുന്നു. ഇതിനെക്കാൾ വലിയ ദൃഷ്ടാന്തം മറ്റെന്താണ് വേണ്ടത്?

പ്രയോജനങ്ങൾ:

1. ഖുർആൻ തന്നെ ഏറ്റവും വലിയ മുഅ്ജിസത്താണ്. അതിന്റെ വ്യക്തതയും സത്യസന്ധതയും ഏതൊരു ബുദ്ധിമാന് മതിയായ തെളിവാണ്.
2. ദൃഷ്ടാന്തങ്ങൾ ആവശ്യപ്പെടുന്നത് യുക്തിരഹിതമാണ്, കാരണം മുൻകാലങ്ങളിൽ അത്തരം ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റപ്പെട്ടിട്ടും അവിശ്വാസികൾ വിശ്വസിച്ചില്ല.
3. ഖുർആൻ മുൻ ദിവ്യഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ സത്യത്തെ സ്ഥിരീകരിക്കുന്നു എന്നത് അതിന്റെ ദിവ്യത്വത്തിന്റെ തെളിവാണ്.
4. അല്ലാഹുവിന്റെ കാരുണ്യം എത്ര വലുതാണ്! അവൻ തന്റെ ദാസന്മാർക്ക് വ്യക്തമായ മാർഗദർശനം നൽകി, അവർക്ക് ന്യായീകരണത്തിന് യാതൊരു അവസരവും ശേഷിപ്പിച്ചിട്ടില്ല.
5. ഖുർആനിലെ ചരിത്രപാഠങ്ങൾ മനുഷ്യർക്ക് ഏറ്റവും വലിയ ഉപദേശമാണ്; അവയിൽ നിന്ന് പാഠം ഉൾക്കൊള്ളുന്നവർ വിജയിക്കും.