Сураи Та Ха — Оят 21

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «خُذْهَا»: онро бигир, яъне асоро бо дасти рост бигир.
• «سِيرَتَهَا الْأُولَىٰ»: ҳолат ва сифати аввалаи он, яъне ҳамон асое, ки буд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло ба Мӯсо (алайҳис-салом) гуфт: эй Мӯсо, ин асоро бигир ва аз он натарс, ки мо онро ба ҳолати аввалааш – яъне асое, ки пеш буд – бармегардонем. Ин суханро Аллоҳ ба Мӯсо ҳангоми мукотиба гуфт, то вақте ки он асо дар ҳузури Фиръавн боз ба мори азим табдил меёбад, дилаш наларзад ва натарсад. Пас, Мӯсо бояд бо боварӣ ва оромии дил асоро бигирад, зеро Қудрати Илоҳӣ онро ҳар лаҳза метавонад ба шакли аввалааш баргардонад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ таъоло Қодири мутлақ аст ва метавонад ҳар чизро ба ҳолати аввалааш баргардонад; ин боиси қавитар шудани имон ва таваккул ба Аллоҳ мегардад.
• Аллоҳ бандагони худро танҳо намегузорад; Ӯ паёмбаронро дастгирӣ мекунад ва ба онҳо оромӣ ва субот ато менамояд.
• Дар ин оят таъкид шудааст, ки тарс ва ваҳм набояд бар дили муъмин ғолиб шавад, зеро ёрии Аллоҳ ҳамеша наздик аст.
• Қуръон китобест, ки воқеаҳои таърихиро бо ибрат баён мекунад ва ба инсон роҳи дурусти ҳаётро нишон медиҳад; аз ин рӯ, хондани он ва андеша кардан дар маъноҳояш дилро равшан ва имонро қавӣ месозад.