Сураи Та Ха — Оят 22

1. Маънои калимаҳои мушкил:

• وَاضْمُمْ: бипайванд кун, наздик кун, ҷамъ кун.
• جَنَاحِكَ: канори ту, паҳлуи ту (дар ин ҷо маънои зери бозу ва паҳлуи бадан аст).
• تَخْرُجْ: берун ояд.
• بَيْضَاءَ: сафед, дурахшон.
• سُوءٍ: бадӣ, нуқсон, беморӣ (дар ин ҷо маънои махсус — маразе чун барас).
• آيَةً: нишона, мӯъҷиза.
• أُخْرَىٰ: дигар.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло ба Мӯсо (алайҳис-салом) фармуд, ки дасти худро ба зери бозу ва паҳлуи худ бипайванд ва ҷамъ кунад. Вақте ки ӯ дастро аз зери бозуаш берун меовард, он мисли барф сафед ва дурахшон мешуд, бе он ки ягон беморӣ ё нуқсоне чун барас дошта бошад. Ин як мӯъҷизаи дигаре буд, ки Аллоҳ ба ӯ дод, то далели дурустии паёмбарӣ ва рисолати ӯ бошад. Ҳамин тавр, баъд аз мӯъҷизаи асо, ин нишонаи дуввум низ ба Мӯсо (алайҳис-салом) ато гардид, то ба Фиръавн ва қавми ӯ нишон диҳад, ки ӯ воқеан фиристодаи Парвардигори ҷаҳониён аст.

1. Фоидаҳо ва дарсҳо:

• Аллоҳ ба бандагони содиқи худ мӯъҷизаҳо ва нишонаҳо медиҳад, то ҳақиқати рисолатро тасдиқ кунад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки қудрати Аллоҳ бемаҳдуд аст ва ӯ метавонад ҳар чизеро ба таври ғайриоддӣ ба вуҷуд оварад.
• Мӯсо (алайҳис-салом) бо дастури Аллоҳ амал кард ва ба мӯъҷизаҳо боварӣ дошт; ин ба мо таълим медиҳад, ки ба фармонҳои Аллоҳ итоат кунем ва ба қудрати ӯ боварӣ дошта бошем.
• Ин оят моро ба сӯи имон ва яқин ба Аллоҳ ҳидоят мекунад ва нишон медиҳад, ки Қуръон китоби ҳидоят ва мӯъҷиза аст.
• Ҳар як нишона ва мӯъҷиза дар Қуръон барои он аст, ки инсон ба Аллоҳ наздик шавад ва ба рисолати паёмбарон бовар кунад.