سوره طه — آیه 37

معانی کلمات:

• «مَنَنَّا»: نعمت دادیم، منت نهادیم (در اینجا به معنای نعمت بزرگ و ویژه است).
• «مَرَّةً أُخْرَى»: بار دیگر، نوبت پیشین.

تفسیر آیه:

خداوند متعال به پیامبر خود موسی علیه السلام خطاب میکند و میفرماید: «و به یقین، بار دیگر نیز بر تو نعمت بزرگ و ویژهای ارزانی داشتیم». این نعمت، اشاره به الطاف الهی در دوران نوزادی موسی است؛ زمانی که او را از شرّ فرعون و نقشههای شوم او نجات دادیم و در دامان خودت (مادرت) یا در کاخ دشمن، تحت حفظ و عنایت خود پرورش دادیم. این جمله، یادآور لطف و مهربانی خداوند در گذشته است تا موسی بداند که این نعمتهای بعدی (مانند وحی، رسالت و گفتگو با خدا) نیز ادامه همان الطاف پیشین است و او همواره مشمول رحمت و عنایت الهی بوده است. این آیه در ادامه داستان موسی و ذکر نعمتهای خداوند بر اوست که او را برای مأموریت بزرگ هدایت قومش آماده کرده است.

فواید و پیامهای آیه:

1. یادآوری نعمتهای گذشته، مایه شکر و پایداری است: وقتی انسان نعمتهای قبلی خداوند را به یاد آورد، دلش به لطف و کرم او امیدوارتر میشود و در برابر سختیها و مأموریتهای دشوار، استقامت بیشتری پیدا میکند.
2. خداوند همیشه همراه بندگان برگزیدهاش است: این آیه به ما میآموزد که خداوند هرگز بندگان مؤمن و مخلص خود را تنها نمیگذارد و در هر مرحله از زندگی، نعمتها و حمایتهای خود را شامل حال آنان میکند.
3. تاریخ زندگی انسان، سند محبت خداوند است: اگر انسان به گذشته خود بنگرد، نشانههای بیشماری از لطف و عنایت خداوند را مییابد که او را در برابر مشکلات یاری کرده است؛ این نعمتها، دلیل بر ادامهدار بودن رحمت الهی در آینده است.
4. نعمتهای الهی، پشتوانهای برای انجام مسئولیتهاست: همانگونه که نعمتهای قبلی به موسی علیه السلام قدرت و اطمینان داد تا پیام الهی را به فرعون برساند، ما نیز با یادآوری الطاف خداوند، باید در انجام وظایف دینی و اجتماعی خود با قوت و اطمینان قدم برداریم.