Surja Ta Ha — Ajet 88

Kuptimet e fjalëve:

• "Xheseden" (جَسَدًا): Trup pa shpirt, pra një trup i pajetë.
• "Huvar" (خُوَار): Zëri i viçit, pra pëllitja e tij.

Tefsiri i Ajetit:

Pasi Musai (paqja qoftë mbi të) u largua për takimin me Zotin e tij, Samiriu mblodhi stolitë e arta që Beni Israilët i kishin marrë hua nga egjiptianët dhe i shkriu ato në zjarr. Prej tyre ai formoi trupin e një viçi – një trup të pajetë, pa shpirt – por që kishte një zë si pëllitja e viçit, për shkak të një mashtrimi që ai kishte bërë në formësimin e tij.

Kur Beni Israilët panë këtë pamje të çuditshme, Samiriu dhe ndjekësit e tij u thanë atyre: "Ky është zoti juaj dhe zoti i Musait! Musai e harroi atë këtu dhe shkoi ta kërkojë diku tjetër." Ata pretenduan se Musai e kishte harruar Zotin e tij të vërtetë dhe se ky viç ishte hyjnia që duhej adhuruar. Kështu, ata ranë në idhujtari të madhe, duke adhuruar një krijesë të pajetë që nuk mund t'i bënte as dëm e as dobi.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Rreziku i injorancës dhe mashtrimit: Ky ajet na tregon se injoranca e bën njeriun pre të lehtë për mashtruesit. Beni Israilët, pavarësisht mrekullive që kishin parë, ranë në grackën e Samiriut për shkak të mungesës së dijes së thellë dhe durimit.
2. Rëndësia e qëndrueshmërisë në besim: Besimtari i vërtetë duhet të jetë i palëkundur në besimin e tij, edhe kur udhëheqësi i tij mungon përkohësisht. Largimi i Musait ishte vetëm për një periudhë të shkurtër, por ata nuk duruan.
3. Paralajmërim nga adhurimi i shtrembëruar: Adhurimi i vetëm Allahut është thelbi i fesë. Çdo devijim nga ky parim, sado i bukur apo tërheqës të duket, është humbje e madhe.
4. Mësimi nga historia: Allahu i tregon këtë histori në Kur'an që ne të mësojmë nga gabimet e popujve të mëparshëm dhe të mos i përsërisim ato, duke u mbajtur fort pas librit të Allahut dhe sunetit të Pejgamberit të Tij (paqja qoftë mbi të).