Suurah Taa-Haa — Aayad 88

Macnaha ereyada:

• Khawaar (خوار): Codka dibiga ama lo'da.
• Jasad (جسد): Jidh aan naf lahayn, wax aan noolayn.
• Fanasiya (فنَسِي): Waa "wuu hilmaamay" ama "wuu ka tagay oo ka seexday".

Tafsiirka:

Ka dib markii (Samari) uu soo ururiyey dahabkii ay Banii Israa'iil qorteen, wuxuu u sameeyey dibi jidh ah oo aan naf lahayn, balse wuxuu lahaa cod u eg codka lo'da oo la maqli karo. Markaas ayay dadkii faasiqiinta ahayd oo raacday Samariyiintu yidhaahdeen: "Kani waa Ilaahiinna iyo Ilaaha (Nabi) Muuse, laakiin Muuse wuu hilmaamay oo wuu ka tagay halkan, isagoo raadinayaa Ilaahiisa meel kale."

Waa beenti iyo dhagar-baxii uu Samariyiintu ku khiyaaneeyey Banii Israa'iil, isagoo ku andacoonaya in dibigu yahay Ilaah, taasoo ahayd cibado darro weyn oo ay ku dhaceen, halka Muuse (CS) uu aaday Buur Siinaa si uu uga helo waxyiga Eebe.

Faa'iidooyin laga qaadan karo:

1. Dhowrista cibaadada kaliya Eebe: Waxaa muhiim in dadku ku sugnaadaan tawxiidka (cibaadada Eebe kaliya) oo ayna u dhigin wax la cibaadeysto oo aan Eebe ahayn, xitaa haddii ay u muuqdaan wax soo jiidasho leh.
2. Ka digtoonaanta khiyaanada dadka: Waxaa inoo waajib ah in aan nahadlin dadka xunxun ee doonaya inay mumtiin diinta dadka, sida Samariyiintu uu u khiyaaneeyey Banii Israa'iil.
3. Cilmiga iyo garashada waa muhiim: Dadkii caabuday dibiga waxay ahaayeen kuwo aan garasho lahayn, sidaas darteed waxaa muhiim in Muslimiintu bartaan diintooda si ay uga hortagaan waxyaabaha ku khaldama.
4. Eebe uma hilmaamo dadkiisa: Muuse (CS) ma uu hilmaamin Ilaahiisa, laakiin dadku waxay ku qaldameen fahankooda, taasoo ina tusinaysa in dadku ay khaldi karaan xitaa waxyaabaha cad, marka waa in aan ku tiirsanaanno Eebe oo aan weyddiisanno hanuun.