ซูเราะฮฺ อัล-อัมบิยาอ์ — อายะฮฺ 31

คำสำคัญในอายะฮ์:

• รอวาซี (رواسي): ภูเขาที่มั่นคง ยึดแผ่นดินไว้ไม่ให้สั่นคลอน
• ตะมีด (تميد): การเคลื่อนไหว การสั่นไหว หรือการเอียง
• ฟิญาจญ์ (فجاجا): ทางที่กว้างและโล่ง
• ซุบุลัน (سبلا): หนทางหลายสาย (พหูพจน์ของ ซะบีล = ทาง)
• ยะห์ตะดูน (يهتدون): การได้รับการชี้นำ หรือการพบทางที่ถูกต้อง

การตีความอายะฮ์:

อัลลอฮ์ทรงตรัสถึงความยิ่งใหญ่แห่งอำนาจของพระองค์ในการจัดระเบียบโลกใบนี้ โดยพระองค์ทรงปักภูเขาไว้บนแผ่นดินอย่างมั่นคง เพื่อยึดแผ่นดินไม่ให้สั่นคลอนหรือเอียงไปมา จนสร้างความเดือดร้อนแก่ผู้ที่อาศัยอยู่บนนั้น ภูเขาจึงเปรียบเสมือนตะปูที่ยึดแผ่นดินให้มั่นคง

และในภูเขาเหล่านั้น พระองค์ทรงทำให้มีช่องทางกว้างใหญ่เป็นเส้นทางคมนาคมหลายสาย เพื่อให้มนุษย์ได้สัญจรไปมาสู่จุดหมายปลายทางของตน ไม่ว่าจะเป็นการเดินทางเพื่อแสวงหาปัจจัยยังชีพ การติดต่อระหว่างชุมชน หรือการเดินทางเพื่อประกอบศาสนกิจ ทั้งนี้ก็เพื่อให้มนุษย์ได้คิดพิจารณาถึงพระปรีชาญาณของผู้สร้าง และได้รับการชี้นำให้รู้จักพระเจ้าของพวกเขา

บทเรียนและข้อคิดที่ได้รับ:

1. ความเมตตาของอัลลอฮ์ที่มีต่อมนุษย์ — การที่พระองค์ทรงทำให้แผ่นดินมั่นคง ไม่สั่นคลอนจนทำลายชีวิตของผู้คน เป็นหลักฐานแห่งความรักและความเมตตาที่พระองค์มีต่อบ่าวของพระองค์
2. การใคร่ครวญธรรมชาติ นำไปสู่ศรัทธา — เมื่อมนุษย์มองดูภูเขาอันยิ่งใหญ่และเส้นทางที่สะดวกสบาย ย่อมตระหนักว่าสิ่งเหล่านี้มิได้เกิดขึ้นโดยบังเอิญ แต่เป็นฝีมือของผู้สร้างผู้ทรงปรีชาญาณ ซึ่งจะนำไปสู่การศรัทธาในพระองค์
3. การเตรียมหนทางในโลกนี้ สะท้อนถึงหนทางในโลกหน้า — เช่นเดียวกับที่อัลลอฮ์ทรงทำเส้นทางบนโลกนี้เพื่อให้มนุษย์เดินทางถึงจุดหมายฉันใด พระองค์ก็ทรงส่งบรรดาศาสดาและคัมภีร์มาเป็นหนทางนำทางสู่ความสำเร็จในโลกหน้าฉันนั้น
4. ความสมดุลของจักรวาลคือสัญญาณแห่งพระผู้สร้าง — ความมั่นคงของแผ่นดินและความสะดวกในการเดินทาง ล้วนเป็นสัญญาณที่ชี้ให้เห็นถึงผู้ทรงจัดระบบระเบียบที่สมบูรณ์แบบ ผู้ทรงสมควรแก่การเคารพภักดีเพียงผู้เดียว