Сураи Аль-Анбия — Оят 37

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• عَجَل — шитоб, тезӣ; дар ин ҷо маънои он аст, ки инсон табиатан ба шитоб ва тез кардани корҳо майл дорад.
• آيَاتِي — оятҳои Ман, нишонаҳои Ман; дар ин ҷо ба маънои азобу ҷазои Худо ва нишонаҳои қудрати Ӯ.
• تَسْتَعْجِلُونِ — шитоб мекунед аз Ман, яъне талаб мекунед, ки азоб зудтар биёяд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол хабар медиҳад, ки инсон дар офариниш ба шитобгарӣ ва тезкорӣ одат карда шудааст; ӯ мехоҳад ҳар чиз зудтар ба вуқӯъ пайвандад ва то ба амал наомадани корҳо сабр намекунад. Ин хусусият дар табиати инсон ҷой дорад. Аз ҷумлаи зуҳуроти ҳамин шитобгарӣ он буд, ки мушрикони Макка аз Паёмбар (с) талаб мекарданд, ки азоби Худо ҳарчи зудтар бар онҳо биёяд ва онро ба таъхир меандоштанд. Онҳо инчунин оят ва муъҷизаҳои дилхоҳи худро талаб мекарданд. Худованд дар посух ба онҳо мефармояд: ба зудӣ нишонаҳо ва азоби Худро ба шумо нишон хоҳам дод, пас аз Ман талаб накунед, ки онро пеш аз вақти муқарраршуда биёрам. Ин оят ҳамчун огоҳӣ ва таҳдид аст, ки азоб ҳатман хоҳад омад, аммо дар вақти муайяни худ. Ва чунон ки воқеъ шуд, дар рӯзи Бадр Худованд азоби худро бар онҳо нозил кард ва ваъдаи Хешро амалӣ гардонд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръони Карим табиати инсонро дақиқ мешиносад ва ба он таваҷҷуҳ мекунад; ин далели он аст, ки ин Китоб аз ҷониби Донои огоҳ нозил шудааст.
• Худованд бандагони Худро ба сабр ва оромӣ даъват мекунад ва аз шитоб дар талаб кардани ҷазо бозмедорад; ин раҳмат ва меҳрубонии Ӯро нисбат ба бандагонаш нишон медиҳад.
• Оят моро таълим медиҳад, ки ҳама чиз дар вақти муайяни худ ба вуқӯъ мепайвандад ва ҳикмати Худо дар таъхири баъзе корҳо наҳуфта аст; ин боиси оромиши дил ва тавонмандии сабр мегардад.
• Ваъдаи Худо ҳатман иҷро мешавад, ҳамон тавре ки дар рӯзи Бадр иҷро шуд; ин бовариро дар дилҳо мустаҳкам мекунад, ки адлу инсофи Худо ҳамеша ғолиб аст.
• Ин оят моро ба тафаккур дар бораи офариниш ва хусусиятҳои нафси худ даъват мекунад, то камбудиҳои худро бишносем ва ба сӯи беҳбудӣ ва такомул гом бардорем.