Surat Al-Anbiya — Ayat 55

1) Tegese tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• أَجِئْتَنَا : apa kowe teka marang awake dhewe (nggawa) — yaiku pitakon kang ngandhut rasa gumun lan ora percaya.
• بِالْحَقِّ : kanthi barang kang bener, kanthi temen-temen (serius), dudu dolanan.
• اللَّاعِبِينَ : wong-wong kang padha dolanan, wong kang ora temen-temen, wong kang mung geguyon.

2) Katrangané ayat:

Para umaté Nabi Ibrahim padha mangsuli marang panjenengané kanthi pitakon kang isi rasa gumun lan ora percaya. Padha ngucap: "Apa kowe iki teka marang awake dhewe nggawa barang kang bener lan temen-temen, apa kowe iki kalebu wong kang mung dolanan lan geguyon?" Tegesé, wong-wong mau padha ragu lan mbantah marang apa kang diwartakake dening Nabi Ibrahim. Dheweke ora bisa nampa yen ana wong kang ngajak marang bebener kang gedhe, mula banjur nganggep omongané iku mung sembrana utawa ora serius. Ing kene katon cetha yen wong-wong mau wis kebacut nglirwakake bebener, nganti pitakoné dhewe wis nuduhake yen atine wis ora gelem nampa pituduh.

3) Piwulang lan faedah kang bisa dijupuk:

• Bebener iku kudu ditampa kanthi ati kang temen-temen, ora malah dianggep dolanan utawa geguyon.
• Wong kang ngajak marang kabecikan kudu disambut kanthi serius, amarga bisa uga dheweke nggawa pituduh kang gedhe banget gunane.
• Aja gampang nganggep omongané wong liya iku sembrana mung amarga ora cocog karo kekarepané ati.
• Ayat iki mulangake marang kita supaya tansah mbukak ati lan pikiran nalika ana kang ngajak marang bebener, supaya ora kalebu wong kang padha ora gelem nampa pituduh.
• Kanthi mangerteni ayat iki, kita dadi luwih tresna marang Al-Qur'an, amarga Al-Qur'an iku pituduh kang temen-temen lan dadi pepadhang kanggo wong kang gelem mikir lan nampa bebener.