سوره انبیا — آیه 77

معانی کلمات:

• نَصَرْنَاهُ: او را یاری کردیم و از گزند دشمنان محافظت نمودیم.
• قَوْمِ سَوْءٍ: مردم بد و تبهکار که اهل فساد و شر بودند.
• فَأَغْرَقْنَاهُمْ: پس آنها را غرق کردیم (با طوفان هلاک ساختیم).
• أَجْمَعِينَ: همه با هم، بدون استثنا.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در ادامه داستان حضرت نوح (علیهالسلام) میفرماید که ما او را از شر و کید قومی که آیات و نشانههای ما را تکذیب کردند، نجات دادیم و یاری کردیم. این قوم نهتنها حق را نپذیرفتند، بلکه در برابر دعوت پیامبرشان ایستادند و با لجاجت و عناد، نشانههای الهی را انکار کردند. آنها قومی بدکار و اهل فساد بودند که در گناه و طغیان غوطهور شده بودند. از این رو، خداوند به دلیل دو امر بزرگ — تکذیب حق و فرو رفتن در شر و فساد — همه آنها را با طوفان غرق کرد و هیچیک از آنها باقی نماند. این عذاب، نتیجه طبیعی لجاجت و سرکشی آنها در برابر دعوت حق بود.

فواید و درسهای آیه:

• این آیه نشان میدهد که سنت الهی بر این است که پیامبران خود را یاری کند و آنها را از شر دشمنان حفظ نماید، هرچند دشمنان قدرتمند باشند.
• تکذیب آیات الهی و اصرار بر گناه، زمینهساز نزول عذاب و هلاکت است؛ زیرا خداوند با قومی که حق را انکار کنند و در فساد غوطهور شوند، چنین رفتار میکند.
• این داستان برای مؤمنان مایه آرامش و امید است که اگر در مسیر حق باشند، خداوند هرگز آنها را تنها نمیگذارد و در برابر دشمنان، یاریشان خواهد کرد.
• هلاکت قوم نوح عبرتی است برای همه انسانها که از سرنوشت تبهکاران عبرت بگیرند و به دعوت پیامبران پاسخ مثبت دهند تا مشمول رحمت الهی شوند، نه عذاب او.