Сураи Аль-Муминун — Оят 83

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «أَسَاطِيرُ»: ҷамъи «устура» буда, маънои ҳикояҳо ва нақлҳои беасос, афсонаҳо ва дурӯғҳои қадимиро дорад.
• «وُعِدْنَا»: ба мо ваъда дода шуд.
• «آبَاؤُنَا»: падарону ниёгони мо.

1. Тафсири оят:

Кофирон ва мушрикон аз рӯи инкор ва тамасхур мегӯянд: «Ин ваъдаи баъд аз марг зинда шуданро ба мо ва пеш аз мо ба падарону ниёгони мо низ дода буданд, аммо мо ҳеҷ гоҳ амалӣ шудани онро надидем. Ин чизе нест, магар ҳикояту афсонаҳои беасоси пешиниён ва дурӯғҳои онҳо, ки навиштаанд ва аз насл ба насл гузаштаанд.» Онҳо бо ин суханон рисолати паёмбар (с) ва рӯзи қиёматро инкор мекарданд ва мегуфтанд, ки инҳо танҳо нақлҳои сохтаи қадимианд, ки ҳеҷ асосе надоранд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки инкори рӯзи қиёмат ва паёмбар (с) кори нав нест, балки пешиниён низ чунин мекарданд ва ин боиси тасаллии дили муъминон аст.
• Аз оят мефаҳмем, ки такя кардан ба гуфтаҳои беасоси ниёгон ва анъанаҳои бедалел метавонад одамро аз ҳақиқат дур кунад.
• Даъвати Қуръон ба андеша ва тафаккур аст, на ба пайравӣ аз гумонҳои беасос.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба ваъдаҳои Худованд бовар кунем ва аз инкори ҳақиқат бипарҳезем, зеро ваъдаи Аллоҳ ҳатман амалӣ мешавад.
• Қуръон китоби ҳидоят аст ва он моро аз афсонаҳои беасос ба сӯи ҳақиқати равшан роҳнамоӣ мекунад.