Surat Asy-Syu'ara — Ayat 114

1) Tegesing tembung kang perlu dijlentrehake:

• طَارِدِ : kang ngusir, kang nundhung, kang nyingkirake wong liya saka panggonan utawa majelis.
• الْمُؤْمِنِينَ : wong-wong kang padha iman, yaiku wong kang ngakoni lan ngandel marang Allah lan rasul-E.

2) Tegesing ayat:

Ing ayat iki, Allah nyritakake pangandikane Nabi Nuh a.s. marang kaumé. Nalika iku, kaumé padha ngomong marang Nabi Nuh: "Yen kowe arep mèlu karo awaké dhéwé lan ninggalake wong-wong miskin lan asor kang padha mèlu kowe, awaké dhéwé gelem iman." Wong-wong mau rumangsa luwih dhuwur lan luwih mulya, mula ora gelem kumpul karo wong-wong kang dianggep asor.

Nabi Nuh a.s. banjur mangsuli kanthi tegas: "Aku ora bakal ngusir wong-wong kang padha iman saka majeliskku." Tegesé, Nabi Nuh ora gelem ngetokaké wong-wong mukmin kang wis padha percaya marang dakwahé, mung merga péngin nyenengaké wong-wong kang durung iman. Ora ana alesan kanggo ngusir wong mukmin, senajan wong-wong mau miskin, asor, utawa ora duwé pangkat ing donya. Kabeh wong mukmin iku padha waé ing ngarepé Allah, lan ora kena dibédakaké.

Nabi Nuh mung dadi wong kang mènèhi pepéling kang cetha. Tugasé mung ngandhani lan ngélingake, dudu ngusir utawa nyingkirake wong-wong kang wis padha iman. Dadi, panjaluké kaumé supaya wong-wong mukmin mau diusir iku ora bakal dituruti, merga iku ora bener lan ora adil.

3) Piwulang lan faedah kang bisa dijupuk:

• Kabeh wong mukmin iku padha drajate ing ngarepé Allah. Ora ana bedané antara wong sugih lan mlarat, wong dhuwur lan asor, kabeh padha waé anggoné dadi mukmin. Iki mulangake marang kita supaya ora ngremehake wong liya merga kahanan donyane.
• Iman iku dadi dhasar kang paling mulya. Wong kang iman marang Allah iku kudu diajèni lan ora kena diusir utawa disingkirake. Malah kudu dirangkul lan diajak bebarengan ngibadah marang Allah.
• Dakwah iku kudu nganggo cara kang alus lan ora meksa. Nabi Nuh mung diwènèhi tugas kanggo mènèhi pepéling, dudu kanggo meksa wong liya supaya iman. Iki mulangake marang kita supaya nyebarake agama kanthi cara kang becik, ora kanthi paksaan.
• Ora kena ngetokaké wong mukmin mung merga péngin narik wong liya supaya iman. Iki piwulang penting banget, yaiku aja nganti kita ngorbanake wong-wong kang wis setya lan iman mung kanggo narik simpati wong liya.
• Islam iku agama kang adil lan ora pilih kasih. Sapa waé kang iman marang Allah, mesthi ditampa lan diajèni, ora preduli saka asal-usul, pangkat, utawa kasugihane.

Muga-muga kita kabèh bisa njupuk piwulang saka ayat iki, yaiku supaya tansah ngajèni saben wong mukmin, ora ngremehake wong liya, lan nyebarake agama kanthi cara kang penuh kawicaksanan lan katresnan.