Сураи Аш-Шуара — Оят 114

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят равшанӣ талаб мекунанд:

— «طَارِدِ»: ронанда, яъне касе ки касеро аз ҷамъи худ меронад ва дур мекунад.

— «الْمُؤْمِنِينَ»: имоноварон, яъне онҳое ки ба даъвати ҳақ имон овардаанд.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Паёмбар (с) ба қавми худ ҷавоб медиҳад, ки онҳо талаб карда буданд, то ӯ мӯъминони камбағал ва заъифро аз маҷлиси худ биронад, то онҳо ба ӯ имон биёваранд. Худованд мефармояд, ки Паёмбар ҳаргиз мӯъминонро аз гирди худ намеронад ва дур намекунад, ҳатто агар онҳо дар ҳоли камбағалӣ ё заъф бошанд ҳам. Ӯ танҳо бимдиҳандаи ошкор аст ва вазифаи ӯ расонидани паём аст, на рондани касе аз даргоҳи имон. Ин оят ҷавоб ба он гумонест, ки қавм доштаанд, ки гӯё имон овардани онҳо ба рондани мӯъминони пешина вобаста аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

— Ислом дини адолат аст ва ҳеҷ касро бо сабаби камбағалӣ ё заъф дур намекунад.

— Ҳамаи мӯъминон дар назди Худованд баробаранд ва арзишманданд.

— Паёмбар (с) намунаи раҳмат ва меҳрубонӣ аст ва ҳеҷ гоҳ касеро аз худ намеронад.

— Ислом ба ҳамаи одамон, новобаста аз ҳолати иҷтимоиашон, хуш омадааст ва ҳар кас метавонад ба он пайваст шавад.

— Ин оят нишон медиҳад, ки даъват ба Ислом бояд бо нармӣ ва эҳтиром бошад, на бо рондани одамон.