سورت شعراء — آیت 120

د کلمو معنا:

• أَغْرَقْنَا: مونږه ډوب کړل (په اوبو کې).
• بَعْدُ: وروسته (له دې چې نوح عليه السلام او مؤمنان وژغورل شول).
• الْبَاقِينَ: پاتې شوي کسان (هغه څوک چې پاتې شول او ایمان يې رانه وړ).

تفسیر:

دا آیت د حضرت نوح عليه السلام د کيسې دوام دی. الله تعالی فرمايي: کله چې مونږه نوح عليه السلام او هغه مؤمنان چې له هغه سره په کشتۍ کې سپاره شول، وژغورل، نو بيا مونږه هغه پاتې کسان ډوب کړل چې له هغوی څخه وروسته پاتې شول. دا هغه کسان وو چې د نوح عليه السلام پر دعوت يې سترګې پټې کړې وې، د هغه نصيحت يې ونه منلو، او پر الله تعالی او د هغه پر رسول يې ايمان را نه وړ. الله تعالی دوی ته د عذاب په توګه طوفان راولېږه، او ټول په اوبو کې ډوب شول، تر دې چې يو هم پاتې نه شو. دا د الله تعالی د قدرت او د کافرانو د سزا ښکارندوی دی.

فايدې:

1. د الله تعالی عدل: دا آيت ښيي چې الله تعالی له بنده ګانو سره هيڅ ظلم نه کوي، بلکې هغه څوک چې د حق پر وړاندې سرغړونه کوي او د پيغمبرانو دعوت ردوي، دوی ته به خامخا سزا ورکړي.
2. د مؤمنانو برکت: کله چې مؤمنان د الله تعالی په حکم عمل کوي او له خپل پيغمبر سره ملګرتيا کوي، الله تعالی هغوی ته نجات ورکوي، او کافرانو ته عذاب. دا د مؤمنانو لپاره تسلي او ډاډ دی چې الله تعالی به تل د حق ملاتړ کوي.
3. د عبرت درس: دا کيسه موږ ته دا درس راکوي چې د نېکۍ او حق پر لاره بايد ثابت قدم واوسو، او د الله تعالی له حکم څخه سرغړونه ونه کړو، ځکه چې د الله تعالی عذاب ډېر سخت دی او هيڅوک يې نشي مخنیوی کولی.
4. د دعوت په لاره کې صبر: نوح عليه السلام نهه سوه پنځوس کاله خپل قوم ته دعوت وکړ، خو کله چې يې قوم پر کفر ټينګار وکړ، الله تعالی هغوی ته سزا ورکړه. دا موږ ته دا ښيي چې په دعوت کې بايد صبر او استقامت وي، او نتيجه الله تعالی ته پرېښودل کېږي.