Сураи Аш-Шуара — Оят 129

1. Маънои калимаҳо:

— «مَصَانِعَ»: ҷамъи «مَصنَع» аст, ки маънои қалъаҳо, иморатҳои баланду мустаҳкам ё обанборҳои зеризаминиро дорад.

— «لَعَلَّكُمْ»: ба маънои «гӯё ки», «ҳамчун он ки».

— «تَخْلُدُونَ»: аз «خُلود» гирифта шуда, маънои ҷовидона мондан ва ҳаргиз намурданро дорад.

1. Тафсири оят:

Оё шумо дар ҳар ҷои баланд иморатҳои бузург месозед, то аз болои онҳо бар раҳгузарон бихандед ва онҳоро масхара кунед? Ин кор беҳуда ва исроф аст ва барои шумо дар дин ё дунё ҳеҷ фоидае надорад. Ва қалъаҳову қасрҳои мустаҳкам месозед, гӯё ки шумо дар ин дунё ҷовидона мемонед ва ҳаргиз намемиред. Ва ҳангоме ки ба касе даст дароз мекунед — бо куштан ё задан — бо зулму қаҳр ин корро анҷом медиҳед.

1. Фавоиди ин оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҳадафи асосии ҳаёт на сохтани иморатҳои бузург ва ҷамъ кардани молу дунё аст, балки бандагии Худованд ва амалҳои нек аст.

— Ҳавасҳои дунёвӣ ва гумон кардани ҷовидона мондан дар дунё одамро аз ёди охират ғофил месозад.

— Ислом моро тарбия мекунад, ки бо мардум бо раҳму меҳрубонӣ муносибат кунем, на бо зулму қаҳру такаббур.

— Қуръони Карим ҳикояти гузаштагонро барои ибрат овардааст, то мо аз роҳи онҳо дурӣ ҷӯем ва ба роҳи рост ҳидоят шавем.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки неъматҳои дунё воситаанд, на ҳадаф; бояд онҳоро дар роҳи хайр ва ризои Худованд истифода барем.