Surah Asy-Syu'ara — Talata 130

Mga Kahulugan ng mga Salita:

• BATASHTUM (بَطَشْتُم): Nangangahulugang pagsakmal o pagdakip nang may dahas at kalupitan, tulad ng pagpatay o pananakit.
• JABBARIN (جَبَّارِينَ): Mga mapang-api at malulupit na walang awa o habag, na gumagawa ng labis na kalupitan dahil sa galit o kapangyarihan.

Paliwanag ng Talata:

Ipinagpapatuloy ng talatang ito ang pagsasalaysay tungkol sa mga tao ni Propeta Hud, na kanyang binabalaan dahil sa kanilang mga ginawang kasamaan. Sa talatang ito, sila ay inilalarawan bilang mga taong kapag sila ay nanakit o pumatay ng sinuman, ginagawa nila ito nang may labis na kalupitan at pang-aapi—walang awa, walang habag, at walang katarungan. Sila ay kumikilos na parang mga hari na walang nakikita kundi ang kanilang sariling kapangyarihan, na nagpaparusa sa mga tao ayon sa kanilang galit, hindi ayon sa katarungan. Ang kanilang mga gawa ay nagpapakita ng kanilang pagmamalaki at pagmamataas, at ang kanilang mga puso ay puno ng kalupitan at kawalan ng takot sa Diyos.

Mga Aral at Bunga ng Talata:

1. Ang tunay na lakas at kapangyarihan ay hindi nasusukat sa kakayahang manakit o magpahirap sa iba, kundi sa paggamit ng kapangyarihan nang may katarungan at awa.
2. Ang Islam ay nagtuturo sa atin na maging mahabagin at makatarungan sa lahat ng pagkakataon, kahit pa tayo ay nasa posisyon ng kapangyarihan o galit.
3. Ang kalupitan at pang-aapi ay mga katangiang kinamumuhian ng Diyos, at ang mga taong gumagawa nito ay tiyak na pananagutin sa Kanya sa Araw ng Paghuhukom.
4. Ang pagiging maawain at makatarungan ay mga tanda ng tunay na pananampalataya, sapagkat ang Propeta Muhammad (sumakanya nawa ang kapayapaan) ay nagsabi: "Ang mahabagin ay kaawaan ng Mahabagin (Diyos). Kaya maging mahabagin kayo sa mga nasa lupa, at kaawaan kayo ng nasa langit."