Сураи Аш-Шуара — Оят 130

1. Маънои калимаҳо:

• بَطَشْتُم (баташтум): аз решаи «батш» аст, ки маънои ба зӯроварӣ ва бераҳмӣ гирифтан, даст дароз кардан ва сахт зарба заданро дорад.
• جَبَّارِينَ (ҷабборин): ҷамъи «ҷаббор» аст, яъне касе ки ҳангоми хашм зӯроварӣ мекунад, мекушад ва мезанад, бе он ки раҳму шафқат дошта бошад.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят қавми пешинаро мазаммат мекунад, ки ҳар гоҳ ба касе даст дароз мекарданд ва ё ба қатл ва зарб мепардохтанд, танҳо аз рӯи зӯроварӣ ва бераҳмӣ буд. Онҳо ҳеҷ раҳму шафқате надоштанд, балки худро болотар аз дигарон медонистанд ва бо қудрату такаббур бар мардум ғалаба мекарданд. Ин рафтори онҳо нишонаи кибру худписандӣ ва беадолатӣ буд, ки Худованд онро накуҳиш кардааст. Ин оят ба мо меомӯзад, ки қувват ва қудрат бояд дар роҳи ҳақ ва адолат истифода шавад, на барои зулму ситам бар бандагони Худо.

1. Фавоиди ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки зӯроварӣ ва бераҳмӣ дар муомила бо мардум рафтори нописанди Худованд аст.
• Мусулмон бояд ҳангоми қудрат ва имконият раҳмдил ва адолатпеша бошад, на ҷаббор ва ситамгар.
• Ислом дини раҳмат ва меҳрубонӣ аст; ҳатто ҳангоми ҷазо додан бояд адолат ва инсоф риоя шавад.
• Ин оят моро ба фурӯтанӣ ва тарки кибру такаббур даъват мекунад, зеро кибр одатро ба зулму ҷабборӣ мебарад.
• Қуръон бо чунин оятҳо дилҳоро ба сӯи некиву раҳмдилӣ ҷалб мекунад ва моро аз рафтори ҷоҳилонаи гузаштагон дур медорад.