Surat Asy-Syu'ara — Ayat 134

1. Tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• وَجَنَّاتٍ (wa jannātin): tegesé kebon-kebon utawa patamanan kang akeh wit-witane lan subur.
• وَعُيُونٍ (wa 'uyūnin): tegesé sumber-sumber banyu kang mili metu saka bumi, kaya kali utawa belik.

1. Tafsiré ayat:

Ayat iki isih ana ing rerangkening pangandikané Nabi Syu'aib marang kaumé. Ing ayat-ayat sadurungé, Nabi Syu'aib ngajak kaumé supaya padha takwa marang Allah lan ngetutake piwulangé. Banjur ing ayat iki, Allah nyebutake salah sijining nikmat gedhé kang wis diparingake marang kaumé, yaiku kebon-kebon kang subur lan sumber-sumber banyu kang mili. Kebon-kebon iku dadi papan kanggo tetuwuhan lan wit-witan kang ngasilake woh-wohan, dene sumber banyu iku dadi sumber urip kang nyukupi kebutuhan tanduran, kéwan, lan manungsa. Kabeh iku minangka tandha-tandha kekuwatan lan kamurahané Allah. Mula, Nabi Syu'aib ngélingake kaumé supaya ora mung ngrasakake nikmat, nanging uga padha syukur lan takwa marang Allah kang paring nikmat.

1. Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Nikmat kebon lan sumber banyu iku bukti nyata katresnané Allah marang manungsa, mula kudu disyukuri lan dijaga.
• Wong kang takwa bakal tansah éling marang Allah ing saben nikmat kang ditampa.
• Ayat iki mulangake supaya ora gumedhé lan ora nglalekake Allah nalika urip kepenak.
• Kanthi ngerteni nikmat-nikmat iki, ati dadi tambah tresna marang Islam lan Al-Qur'an, amarga Al-Qur'an tansah ngélingake marang kabecikan lan berkah saka Allah.