سوره شعراء — آيت 134

1) لفظن جي معنيٰ:

• وَجَنَّاتٍ: باغن، باغيچن. (جنت جي جمع آهي، معنيٰ وڻن ۽ ٻوٽن سان ڀريل باغ)
• وَعُيُونٍ: ۽ چشمن، يعني وهندڙ پاڻيءَ جا چشما. (عين جي جمع آهي، معنيٰ اک ۽ پاڻيءَ جو چشمون)

2) آيت جي تفسير:

هي آيت سيدنا شعيب عليه السلام جي ان قول جو حصو آهي، جيڪو هن پنهنجي قوم کي نصيحت ڪندي فرمايو. الله تعاليٰ پنهنجي انبياءَ جي زباني انسانن کي ياد ڏياري ٿو ته اهي نعمتون ياد ڪريو جيڪي الله تعاليٰ توهان کي عطا ڪيون آهن.

هن آيت ۾ الله تعاليٰ ٻن وڏين نعمتن جو ذڪر ڪيو آهي:

• باغ: يعني اهڙا سرسبز ۽ شاداب باغ، جن ۾ ميون ۽ ٻوٽا ڀريل هجن ۽ انسان انهن مان فائدو وٺي.
• چشما: يعني اهڙا وهندڙ پاڻيءَ جا چشما، جيڪي زمين مان پاڻي ڪڍي ٻاهر آڻين ٿا ۽ ان سان زمين سيراب ٿئي ٿي، فصل ۽ باغ پيدا ٿين ٿا.

مطلب اهو آهي ته الله تعاليٰ توهان کي اهڙيون نعمتون ڏنيون آهن، جن جو ڪو شمار ناهي. باغ ۽ چشما اهڙيون نعمتون آهن، جن کي هر انسان پنهنجي اکين سان ڏسي ٿو ۽ انهن جو فائدو وٺي ٿو. انهن نعمتن جو مقصد اهو آهي ته انسان پنهنجي رب جي قدرت ۽ رحمت کي سڃاڻي ۽ ان جي شڪرگذاري ڪري.

3) آيت مان حاصل ٿيندڙ فائدا:

• الله تعاليٰ انسان کي بيشمار نعمتون عطا ڪيون آهن، جن ۾ باغ ۽ چشما به شامل آهن. اهي نعمتون الله جي قدرت ۽ رحمت جو ثبوت آهن.
• انسان کي گهرجي ته هو پنهنجي چوڌاري موجود نعمتن تي غور ڪري ۽ انهن کي الله تعاليٰ جي طرفان سمجهي.
• نعمتن جو شڪر ادا ڪرڻ ۽ الله جي فرمانبرداري ڪرڻ ئي ڪاميابيءَ جو رستو آهي.
• اهي نعمتون انسان کي الله تعاليٰ سان محبت ۽ ان جي ياد ڏانهن راغب ڪن ٿيون.
• قرآن مجيد ۾ الله تعاليٰ بار بار پنهنجي نعمتن جو ذڪر ڪري انسان کي سندس طرف متوجهه ڪري ٿو، ته جيئن انسان شڪرگذار بڻجي ۽ آخرت جي ڪاميابي حاصل ڪري.