සූරා අෂ්-ෂුආරා — ආයාත් 134

වචනවල අර්ථ:

• وَجَنَّاتٍ: උද්‍යාන, ගෙවතු (පලතුරු ගස්වලින් පිරුණු බිම්).
• وَعُيُونٍ: දිය උල්පත්, ගලා බසින ජල මූලාශ්‍ර.

අර්ථ විවරණය:

මෙම ආයාතයේදී අල්ලාහ් තආලා තම නබි ෂුආයිබ් (අලයිහිස් සලාම්) ගේ ජනතාවට දුන් අනුස්මාරකයක් ඉදිරිපත් කරයි. එනම්, අල්ලාහ් ඔවුන්ට ලබා දුන් අසංඛ්‍යාත භාග්‍යයන් අතර, පලතුරු උද්‍යාන සහ ගලා බසින දිය උල්පත් ද විය. මෙම භෞතික සම්පත් ඔවුන්ගේ ජීවිත පෝෂණය කළ අතර, ඔවුන්ගේ ආර්ථිකයට හා සුවපහසු ජීවිතයට මහත් රුකුලක් විය. මෙම ආශීර්වාද පිළිබඳව සිතා බැලීමෙන් ඔවුන් අල්ලාහ්ට කෘතඥ විය යුතු අතර, ඔහුගේ නබිවරයාට අවනත විය යුතු විය. එනම්, මෙම භෞතික සම්පත් ලබා දුන් අල්ලාහ්ට ඔවුන් ගරුබිය දැක්විය යුතු අතර, ඔහුගේ මාර්ගයෙන් ඉවත් නොවිය යුතුය. එසේ නොකළහොත්, මෙම ආශීර්වාද ඔවුන්ගෙන් ඉවත් කර ඔවුන්ට දඬුවම් කිරීමට අල්ලාහ් බලවත් බව ඔවුන්ට වැටහිය යුතුය.

උපදේශ සහ පාඩම්:

1. අල්ලාහ් තආලා තම ගැතියන්ට ලබා දෙන භෞතික සම්පත් (උද්‍යාන, ජලය, ධනය) ඔහුගේ කරුණාවේ සලකුණු වේ. මේවා අනිසි ලෙස භාවිතා නොකොට, අල්ලාහ්ට කෘතඥ වීම අපගේ යුතුකමකි.
2. භෞතික සම්පත් ලැබීම අල්ලාහ්ගේ තෘප්තියේ ලකුණක් නොවේ; එය පරීක්ෂණයක් ද විය හැකිය. එබැවින් සම්පත් ලැබුණු විට අල්ලාහ්ට අවනත වීම වඩාත් වැදගත් වේ.
3. අල්ලාහ්ගේ ආශීර්වාද අතර ජලය සහ හරිත භූමි ඉතා වටිනා ඒවා වේ. ඒවා ආරක්ෂා කර ගැනීම සහ ඒවා අනිසි ලෙස භාවිතා නොකිරීම මුස්ලිම්වරයෙකුගේ වගකීමකි.
4. නබිවරුන් තම ජනතාවට මෙලොව සම්පත් පමණක් නොව, පරලොව සාර්ථකත්වය සඳහා ද මඟ පෙන්වූහ. එබැවින් අපි ද අපගේ ජීවිතයේ ද්‍රව්‍යමය හා ආධ්‍යාත්මික අංශ දෙකම සමබර කර ගත යුතුය.
5. අල්ලාහ්ගේ දඬුවම ගැන බියෙන් සිටීම (තක්වා) මිනිසාව පාපයෙන් වළක්වා, යහපත් ක්‍රියා කිරීමට පොළඹවයි. එය සැබෑ සාර්ථකත්වයේ මාවතයි.