Сураи Аш-Шуара — Оят 136

1. Маънои калимаҳо:

• «سَوَاءٌ»: баробар аст, яксон аст.
• «وَعَظْتَ»: панд додӣ, мавъиза кардӣ.
• «الْوَاعِظِينَ»: панддиҳандагон, мавъизакунандагон.

1. Тафсири оят:

Қавми Нӯҳ (алайҳис-салом) ба паёмбари худ гуфтанд: барои мо баробар аст, хоҳ моро панд диҳӣ ва аз азоби Худо битарсонӣ, хоҳ панд надиҳӣ ва аз панддиҳандагон набошӣ. Ҳеҷ фарқе надорад, зеро мо ба ту имон намеорем ва аз он роҳе, ки дар он ҳастем, бознамегардем. Онҳо бо ин суханон саркашӣ ва ҷиддан муқобили даъвати паёмбар истоданд ва нишон доданд, ки дилҳояшон аз қабули ҳақ маҳрум гаштааст. Панд ва мавъиза суханест, ки дилро нарм мекунад ва одамро ба ваъдаи некӯ ва азоби дардовар ба ёд меоварад, аммо ин қавм аз он баҳрае нагирифтанд.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳидоят аз ҷониби Худост ва панд танҳо барои касоне судманд аст, ки дили омода ва гӯши шунаво доранд.
• Саркашӣ ва ғурур метавонад инсонро то ба дараҷае расонад, ки ҳатто суханони ҳақро баробар бо сукут бишуморад ва аз он рӯй гардонад.
• Панддиҳӣ ва мавъиза яке аз роҳҳои муҳими даъват ба сӯи Худост, ки дилҳоро нарм ва инсонро ба некӣ раҳнамун месозад.
• Сабре, ки паёмбарон дар роҳи даъват нишон доданд, намунаи ибрат аст барои ҳамаи онҳое, ки мардумро ба сӯи ҳақ даъват мекунанд.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дилҳои худро барои қабули панд ва мавъиза кушода нигоҳ дорем ва аз саркашӣ ва ғурур дурӣ ҷӯем, то аз раҳмати Худо ва ҳидояти Ӯ баҳраманд гардем.