سوره شعراء — آيت 136

1. لفظن جي معنيٰ:

• سَوَاءٌ: برابر، هڪجهڙو.
• وَعَظْتَ: تون نصيحت ڪئي، وعظ ڪيو.
• الْوَاعِظِينَ: نصيحت ڪندڙن، وعظ ڪندڙن.

1. تفسير:

هن آيت ۾ الله تعاليٰ ٻڌائي ٿو ته حضرت نوح عليه السلام جي قوم جي ماڻهن، جڏهن کين سندن نبيءَ نصيحت ڪئي ۽ الله جي عذاب کان ڊيڄارڻ جي ڪوشش ڪئي، تڏهن انهن وڏي بي پرواهيءَ سان چيو ته اسان لاءِ ٻئي ڳالهيون برابر آهن: تون اسان کي نصيحت ڪرين يا نه ڪرين، اسان تي ڪو به اثر نه ٿيندو. اسان تنهنجي ڳالهه مڃڻ وارا نه آهيون ۽ نه ئي پنهنجي پراڻي رستي کي ڇڏينداسين. انهن جي ان چوڻ مان ظاهر ٿئي ٿو ته انهن جي دلين تي نصيحت جو ڪو به اثر نه ٿيو ۽ اهي حق کي قبول ڪرڻ لاءِ تيار نه هئا. وعظ اهو ڪلام آهي، جيڪو دل کي نرم ڪري، ان ۾ جنت جي واعدي ۽ دوزخ جي وعيدي جو ذڪر هجي، پر اهي ماڻهو اهڙي نصيحت کي به اهميت نه ڏيندا هئا.

1. فائدا:

• هن آيت مان معلوم ٿئي ٿو ته نصيحت ۽ وعظ ڪرڻ اسان جو فرض آهي، پر هدايت الله جي هٿ ۾ آهي؛ جيڪڏهن ڪو ماڻهو نصيحت قبول نه ڪري ته اسان کي مايوس نه ٿيڻ گهرجي.
• قرآن مجيد ۾ اهڙن واقعن جو ذڪر اسان لاءِ سبق آهي ته ضد ۽ هٺ ڪرڻ سان انسان حق کان پري ٿي وڃي ٿو.
• الله تعاليٰ جي نبيءَ جي صبر ۽ استقامت مان اسان کي سکڻ گهرجي ته ڪيترن ئي ماڻهن جي بي پرواهيءَ جي باوجود به حق جي دعوت جاري رکڻ گهرجي.
• اهڙيون آيتون اسان کي ياد ڏيارين ٿيون ته قرآن مجيد ۾ هر دور جي انسان لاءِ هدايت ۽ نصيحت موجود آهي؛ ان کي غور سان پڙهڻ ۽ ان تي عمل ڪرڻ سان ئي اسان ڪاميابي حاصل ڪري سگهون ٿا.