سورت شعراء — آیت 149

د معنیٰ لرونکي ټکي:

• تَنْحِتُونَ: تاسو د غرونو څخه کورونه ږدئ (د تیږو په پرې کولو سره).
• فَارِهِينَ: ماهر او ښه کړونکي، او همدا راز معنی لري: خوشحاله او بې پروا (بطر او تکبر سره).

د آیت تفسیر:

دا آیت د قومِ ثمود په اړه دی چې الله تعالی پرې خپل نعمتونه را یادوي او ورته وايي: ایا تاسو په داسې حال کې په امن کې پاتې کېدل غواړئ چې په دې دنیا کې ستاسو لپاره باغونه، چینې، کروندې او نرمې خوږې کجورې شته؟ او تاسو د غرونو څخه په مهارت سره کورونه ږدئ — په داسې حال کې چې تاسو په دې کار کې ډېر ماهر یاست، خو دا مهارت مو د الله د نعمتونو شکر نه دی، بلکې په بې پروایۍ او تکبر سره یې کوئ. دا کارونه تاسو داسې کوئ لکه چې تاسو به تل پاتې یاست او هېڅکله به نه مړه کېږئ او نه به عذاب راسي. الله تعالی د خپل پیغمبر صالح علیه السلام په ژبه تاسو ته خبرداری درکوي چې له دې غفلت او بې پروایۍ څخه راویښ شئ او د الله د نعمتونو شکر ادا کړئ، ځکه چې دا نعمتونه تلپاتې نه دي او د الله عذاب به تاسو ته راشي که چېرې مو له کفر او سرغړونې څخه توبه ونه کړه.

فايدې او سبقونه:

1. الله تعالی د انسان پرېښودل شوي نعمتونه را یادوي ترڅو انسان د هغه شکر ادا کړي او له کفر او ناشکري څخه لاس واخلي — دا د الله د رحمت او مهربانۍ نښه ده چې له عذاب ورکولو مخکې انسان ته نصیحت کوي.
2. په دنیا کې مهارت او پرمختګ (لکه د کورونو جوړول) باید د الله د نعمتونو د شکر لپاره وي، نه د تکبر او بې پروایۍ لپاره. که انسان په خپلو مهارتونو ووېښتي او د الله څخه بې پروا شي، دا د هلاکت سبب ګرځي.
3. د دنیا نعمتونه (باغونه، چینې، کورونه) تلپاتې نه دي — انسان باید له دې نعمتونو څخه د آخرت د ابدي ژوند لپاره تیاری وکړي او د الله د عذاب څخه ووېرېږي.
4. اسلام انسان ته دا درس ورکوي چې په هر کار کې باید اخلاص او د الله رضا وي، او دا چې د دنیا هر څه ازمایښت دی، نه د تلپاتې استوګنې ځای.