Surja Esh-Shu'ara — Ajet 152

Kuptimet e fjalëve:

• يُفْسِدُونَ – bëjnë çrregullim, shkatërrim dhe prishje.
• فِي الْأَرْضِ – në tokë, në mesin e njerëzve dhe në jetën e tyre.
• وَلَا يُصْلِحُونَ – dhe nuk e ndreqin gjendjen, nuk bëjnë vepra të mira dhe nuk i binden Allahut.

Tefsiri i Ajetit:

Ajeti flet për njerëzit që janë të dhënë pas prishjes dhe çrregullimit në tokë. Ata përhapin mëkate, mosbindje ndaj Allahut dhe bëjnë vepra që dëmtojnë shoqërinë dhe njerëzimin. Ata nuk përpiqen ta përmirësojnë veten e tyre me bindje ndaj Allahut, as nuk mundohen ta ndreqin gjendjen e të tjerëve. Veprimet e tyre janë vetëm shkatërruese, pa asnjë të mirë apo dobi. Ata janë njerëz që i kanë kaluar kufijtë në mëkate dhe i kanë harruar urdhërat e Zotit, duke u bërë shkak për dëme të mëdha në tokë, si në aspektin moral, ashtu edhe në atë shoqëror.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Islami e urdhëron njeriun që të jetë ndërtues dhe përmirësues në tokë, jo shkatërrues dhe prishës.
2. Besimtari duhet të kujdeset që veprat e tij të jenë gjithmonë në dobi të tij dhe të shoqërisë, duke u larguar nga çdo gjë që sjell dëm.
3. Ajeti na mëson se përmirësimi i vetes me bindje ndaj Allahut është themeli i çdo të mire, dhe se ai që nuk e ndreq veten, nuk mund ta ndreqë as botën përreth tij.
4. Kjo na bën të kuptojmë se feja islame është fe e rregullit, pastërtisë dhe së mirës, dhe se muslimani është thirrur që të jetë shembull i mirë në çdo vend dhe kohë.