Surat Asy-Syu'ara — Ayat 152

1. Tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• يُفْسِدُونَ (yufsidūna): ngrusak, gawe kerusakan.
• الْأَرْضِ (al-arḍ): bumi, jagad.
• يُصْلِحُونَ (yuṣliḥūna): gawe becik, ndandani, nindakake kabecikan.

1. Tafsir ayat:

Wong-wong kang disebutake ing ayat iki yaiku para wong kang tansah gawe kerusakan ing bumi, ora liya saka tumindak maksiat, kafir, lan nglanggar dhawuhe Allah. Dheweke ora gelem ngupaya kanggo ndandani awake dhewe lan ora gelem nindakake kabecikan. Mula, ayat iki minangka pepeling marang wong-wong mau supaya padha wedi marang siksa Allah, gelem nampa pitutur kang bener, lan aja manut marang wong-wong kang wis kebacut nglakoni dosa marang Allah. Wong-wong iku wis dadi pakulinan gawe rusak ing bumi tanpa ana upaya kanggo ndandani. Dadi, intine, wong kang kaya ngono iku ora mung ngrusak lingkungan lan masyarakat, nanging uga ngrusak awake dhewe amarga ora gelem taat marang Allah lan ora gelem nindakake kabecikan.

1. Faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangake supaya kita tansah ngati-ati lan ora melu-melu marang wong kang seneng gawe kerusakan, apa maneh nganti dadi pakulinan.
• Kita dielingake supaya ora mung sibuk nyalahake wong liya, nanging uga gelem ndandani awake dhewe kanthi nindakake taat marang Allah.
• Islam ngajak umate supaya dadi wong kang migunani, ndandani, lan nggawe tentrem, dudu wong kang gawe rusak lan kacau.
• Kanthi mangerteni ayat iki, kita dadi luwih semangat nindakake kabecikan lan ngedohi tumindak maksiat, amarga kabecikan iku tandha katresnan marang Allah lan agama.
• Ayat iki uga nuduhake yen agama Islam iku agama kang ngutamakake perbaikan lan katentreman, mula sapa wae kang nglakoni kerusakan iku wis nyimpang saka tuntunan Islam.