سوره شعرا — آیه 152

معانی کلمات:

• یُفسِدون: فساد میکنند، تباهی و خرابی به بار میآورند.
• الأرض: زمین، به معنای گسترهی زندگی انسانها و جامعه.
• لا یُصلِحون: اصلاح نمیکنند، کار شایسته و درست انجام نمیدهند.

تفسیر آیه:

این آیه شریفه در ادامهی سخن حضرت شعیب علیهالسلام بیان شده است که قوم خود را از پیروی سران گناهکار و طغیانگر برحذر میدارد. خداوند متعال در این آیه ویژگیهای این سران فاسد را چنین برمیشمارد: آنها کسانی هستند که در زمین فساد و تباهی به راه میاندازند و پیوسته در حال ایجاد اختلال در نظم جامعه و گسترش گناه و معصیت هستند. این افراد نه تنها خود به راه خطا میروند، بلکه دیگران را نیز به سوی نابودی و تباهی سوق میدهند. آنان در برابر فرمانهای الهی سرکشی میکنند و به جای اینکه به اصلاح جامعه و آبادانی زمین بپردازند، با ظلم، ستم، فریب و گمراهی، بنیانهای اخلاقی و اجتماعی را ویران میسازند. این فساد میتواند شامل فساد اعتقادی (شرک و کفر)، فساد اخلاقی (گناهان و نافرمانیها) و فساد اجتماعی (ظلم، دزدی، رشوه و بیعدالتی) باشد. در مقابل، هیچ تلاشی برای اصلاح خود و جامعه انجام نمیدهند و از هرگونه کار نیک و شایسته که به آبادانی دنیا و آخرت بینجامد، رویگردان هستند. به همین دلیل، حضرت شعیب علیهالسلام قوم خود را از پیروی چنین افرادی برحذر میدارد و آنان را به اطاعت از خداوند و راه راست دعوت میکند.

فواید و پیامهای آیه:

• انسان مؤمن باید همواره مراقب باشد که از افراد فاسد و مفسد پیروی نکند، زیرا پیروی از آنان انسان را به تباهی و نابودی میکشاند.
• اصلاحگری و تلاش برای آبادانی زمین و جامعه از مهمترین وظایف انسانهاست و در مقابل، فساد و تباهی در زمین از بزرگترین گناهان است.
• این آیه به ما میآموزد که ایمان واقعی تنها به گفتار نیست، بلکه باید در عمل و رفتار ما تجلی یابد؛ یعنی انسان مؤمن باید همواره در پی اصلاح خود و جامعه باشد و از هرگونه فساد و تباهی دوری کند.
• خداوند متعال در قرآن کریم همواره انسانها را به عدالت، نیکوکاری و اصلاح دعوت کرده و از ظلم و فساد بازداشته است، که این نشاندهندهی جامعیت و رحمت اسلام برای تمام بشریت است.