سوره شعرا — آیه 43

معانی کلمات:

• أَلْقُوا: بیندازید، افکنید.
• مُلْقُونَ: اندازندهگان (آنچه میخواهید بیندازید).

تفسیر آیه:

موسیٰ (علیهالسلام) با اطمینان کامل به یاری خداوند و برای آنکه نشان دهد آنچه با خود آورده است، سِحر نیست، به ساحران فرمود: «شما آنچه را میخواهید بیندازید؛ حبلها و عصاهایتان را افکنید.» این سخن نه از روی ترس یا تردید بود، بلکه از سرِ یقین به قدرت الهی و غلبهای بود که خداوند به او وعده داده بود. او با این جمله، میدان را برای آنان باز گذاشت تا هر چه در توان دارند انجام دهند، تا حق و باطل آشکار شود و مردم حقیقت را ببینند. این بیان، نشاندهندهٔ شجاعت و توکل کامل موسیٰ بر خداوند است؛ چرا که او با آرامش و قاطعیت، دشمنان را به انجام کارشان دعوت کرد، زیرا میدانست که سِحر آنان در برابر معجزهٔ الهی هیچ ارزشی ندارد.

فواید و پیامهای آیه:

1. توکل بر خداوند: مؤمن باید در برابر دشمنان، با اعتماد به خدا و نه با ترس، عمل کند؛ زیرا یاری خداوند برای کسانی که بر او توکل کنند، قطعی است.
2. آشکار شدن حق و باطل: گاهی باید به مخالفان فرصت داد تا هر چه دارند نشان دهند، تا حق با دلیل و برهان، بر باطل پیروز شود و مردم حقیقت را از دروغ تشخیص دهند.
3. شجاعت در برابر باطل: مؤمن نباید از قدرت ظاهری دشمنان هراسان شود؛ بلکه با قلبی مطمئن و روحیهای قوی، باید به مقابله با باطل برخیزد.
4. اعتماد به وعدههای الهی: موسیٰ (علیهالسلام) به وعدهٔ خداوند اطمینان داشت و همین اطمینان، او را در سختترین لحظات، آرام و استوار نگه داشت. این درس بزرگی است برای همهٔ مؤمنان که در مشکلات، به وعدههای خداوند امیدوار باشند.