Сураи Аш-Шуара — Оят 43

1. Маънои калимаҳо:

— «أَلْقُوا»: биандозед, партоед.

— «مَا أَنتُم مُّلْقُونَ»: он чи шумо мепартоед, яъне асоеду танобҳои худро.

1. Тафсири оят:

Мӯсо (алайҳис-салом) ба ҷодугарон гуфт: «Он чи мехоҳед бипартоед, бипартоед». Ӯ ин суханро бо боварии комил ба ёрии Худованд ва барои нишон додани он ки он чи вай овардааст, ҷоду нест, гуфт. Ҷодугарон асоеду танобҳои худро партофтанд ва мардумро бо чашмбандӣ ба ҳайрат оварданд. Мӯсо ин корро пеш аз худ иҷозат дод, то ҳақиқат равшан гардад ва ҳама бибинанд, ки ҷодуи онҳо нотавон аст ва он чи аз ҷониби Худованд аст, бартарӣ дорад. Инчунин ӯ медонист, ки он чи Худованд ба вай додааст, ҳаргиз аз ҷоду шикаст намехӯрад.

1. Фоидаҳо:

— Боварӣ ба ёрии Худованд дар ҳангоми рӯбарӯ шудан бо душман ва мухолифон.

— Ҳақиқат ҳамеша бар ботил ғолиб мешавад, ҳарчанд ботил муддате худро пинҳон кунад.

— Иҷозат додани мухолиф барои нишон додани кори худ, то сипас ҳақиқат равшан гардад, нишонаи боварӣ ва қуввати имон аст.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Қуръон ва паёмҳои Худованд эътимоди комил дошта бошем ва аз ҳеҷ чиз натарсем, зеро Худованд ҳомии бандагони мӯъмини худ аст.