Сураи Аш-Шуара — Оят 54

1. Маънои калимаҳо:

• شِرْذِمَةٌ: гурӯҳи камшумор ва ночиз, тоифаи хурд.
• قَلِيلُونَ: камшуморон, каманд.

1. Тафсири оят:

Фиръавн ба қавми худ ва лашкариёнаш гуфт, ки ин банӣ Исроил, ки бо Мӯсо (алайҳис-салом) берун рафтанд, гурӯҳи хурду ночиз ва камшумор ҳастанд. Ӯ бо ин суханон мехост, ки банӣ Исроилро дар назди лашкариёнаш хор ва беқадр нишон диҳад, то ки онҳоро дунболагирӣ кардан осон ба назар расад ва дили сипоҳиёнашро қавӣ гардонад. Фиръавн медонист, ки банӣ Исроил қувваи зиёд надоранд ва шуморашон кам аст, аз ин рӯ, онҳоро таҳқир карда, мегуфт, ки инҳо тоифаи камшумор ва беарзишанд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳокимони золим ҳақиқатро пинҳон карда, душманони худро хор мекунанд, то ки мардумро ба зулм ҳавасманд созанд.
• Худованд ҳикояти Фиръавнро дар Қуръон овардааст, то мӯъминон дарк кунанд, ки ҳарчанд шуморашон кам бошад ҳам, агар бо Худо бошанд, пирӯз мешаванд.
• Қуръон ҳатто суханони душманони Худоро нақл мекунад, то дарсҳои ибратомӯз барои наслҳо боқӣ монад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба камбуди имконот ва шумораи кам нигоҳ накарда, ба қудрати Худованд таваккал кунем, зеро Ӯ ғолиб аст.
• Қуръон китоби ҳидоят аст ва ҳар ҳикояти он барои тақвияти имон ва сабр дар роҳи ҳақ аст.