Сураи Аш-Шуара — Оят 65

1. Маънои калимаҳо:

— «أَنجَيْنَا»: наҷот додем, раҳонидем аз ҳалокат.

— «مَن مَّعَهُ»: касоне, ки ҳамроҳи ӯ буданд, яъне банӣ Исроил.

— «أَجْمَعِين»: ҳамагӣ, бидуни истисно.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол мефармояд, ки Мӯсо (алайҳис-салом) ва ҳамаи он касоне, ки бо ӯ буданд — яъне банӣ Исроил — аз ғарқ шудан дар баҳр наҷот додем. Вақте ки баҳр шикофта шуд ва онҳо аз миёни он гузаштанд, ҳамаашон солим ба соҳили дигар расиданд ва ҳеҷ яке аз онҳо ҳалок нашуд. Ин наҷот бахшоиши Худо ба бандагони мӯъмини Худ буд, ки бо паёмбари Худ аз зулму ситами Фиръавн фирор мекарданд. Сипас Фиръавн ва лашкариёнаш, ки баъд аз онҳо ба баҳр ворид шуданд, ғарқ гардиданд.

1. Фавойиди оят:

— Худованд бандагони солеҳ ва паёмбаронашро дар лаҳзаҳои сахт наҷот медиҳад.

— Имон ва пайравӣ аз паёмбар сабаби раҳоӣ аз ҳалокат аст.

— Қудрати Худо болотар аз ҳар қудрати дигар аст; Ӯ метавонад роҳеро дар дили баҳр бикушояд ва душманро дар ҳамон ҷо нобуд созад.

— Ин оят умедворӣ мебахшад, ки ҳар касе ба Худо таваккул кунад ва роҳи ростро интихоб намояд, дар ниҳоят пирӯз мешавад.

— Қиссаи Мӯсо ва Фиръавн дарс аст барои ҳамаи наслҳо, ки зулм давом намекунад ва анҷоми золимон ҳалокат аст.