Сураи Аш-Шуара — Оят 72

1. Маънои калимаҳо:

— «هал»: оё.

— «ясмаъунакум»: шумоёнро мешунаванд? Яъне овози дуо ва нидои шуморо мешунаванд?

— «из тадъун»: он гоҳ ки дуо мекунед ва мехонед.

1. Тафсири оят:

Иброҳим (алайҳис-салом) ба қавми худ гуфт, то онҳоро ба хатои бузурги худ огоҳ созад: оё ин бутҳое, ки шумо ба ҷои Аллоҳ мепарастед ва онҳоро мехонед, овози шуморо мешунаванд, вақте ки онҳоро ба ёрӣ мехонед? Оё онҳо метавонанд дуои шуморо бишнаванд ва ба он ҷавоб диҳанд? Ин савол барои он буд, ки онҳо бифаҳманд, ки бутҳо на мешунаванд, на мебинанд ва на метавонанд ба касе нафъ ё зарар расонанд. Пас, чӣ гуна метавон чизеро, ки на мешунавад ва на ҷавоб медиҳад, ба ҷои Аллоҳи шинаво ва бино парастид? Иброҳим (алайҳис-салом) бо ин сухани равшан ва мантиқӣ мехост, ки қавми худро аз ширк ва парастиши бутҳо баргардонад ва ба парастиши Аллоҳи ягона, ки дуоро мешунавад ва ҷавоб медиҳад, даъват кунад.

1. Фавоиди оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки парастиши ғайри Аллоҳ ботил аст, зеро бутҳо на мешунаванд ва на метавонанд ба касе кӯмак кунанд.

— Даъват ба сӯи Аллоҳи ягона бояд бо далел ва мантиқи равшан сурат гирад, чунон ки Иброҳим (алайҳис-салом) кард.

— Аллоҳ таоло танҳо Зотест, ки дуоро мешунавад ва ҷавоб медиҳад; пас, бояд танҳо Ӯро ба ёрӣ хонем.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дар дуоҳоямон самимона ба Аллоҳ рӯ оварем ва аз Ӯ ғайри Ӯ умед набандем.

— Қуръон бо усули содда ва фаҳмо одамонро ба тавҳид даъват мекунад ва аз ширк бозмедорад.