Сураи Аш-Шуара — Оят 88

1. Маънои калимаҳо:

— «يَوْمَ»: рӯз, яъне рӯзи қиёмат.

— «لَا يَنفَعُ»: фоида намедиҳад, нафъ намерасонад.

— «مَالٌ»: мол, сарват, дороиҳо.

— «بَنُونَ»: писарон, фарзандон.

1. Тафсири оят:

Ин оят қисме аз суханони Иброҳим (алайҳис-салом) аст, ки дар рӯзи қиёмат ба Худованд рӯ меоварад. Дар он рӯз ҳеҷ молу сарвате ва ҳеҷ фарзанде ба инсон фоида намерасонад. Молу фарзандон, ки одамон дар дунё ба онҳо такя мекарданд ва бо онҳо бар дигарон фахр мекарданд, дар он рӯз на метавонанд аз азоб бираҳонанд ва на метавонанд подоше биёваранд. Танҳо касе наҷот меёбад, ки бо дили солим — дили пок аз куфру нифоқ ва бадиҳо — ба пеши Худо омада бошад. Дар он рӯз на сарват коргар аст ва на фарзандон, балки танҳо амали нек ва дили солим аст, ки ба инсон ёрӣ мерасонад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ба молу фарзанди дунё дил набандем ва онҳоро сармояи асосии наҷоти худ надонем.

— Вақте ки инсон мефаҳмад, ки дар рӯзи қиёмат молу фарзанд фоида намерасонад, дилаш ба сӯи амалҳои нек ва поксозии дил мегарояд.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки дили солим — дили пок аз куфру нифоқ ва кибру ҳасад — бузургтарин сарвати инсон аст.

— Ҳар кас бидонад, ки танҳо Худо дар он рӯз ёрӣ мерасонад, ба Ӯ таваккул мекунад ва аз Ӯ мадад мехоҳад.

— Ин оят моро ба сӯи адолати Худо ва ҳисоби рӯзи қиёмат ҳидоят мекунад ва дар дилҳо умед ва тарсро зинда месозад, ки ин ба ислоҳи зиндагии дунёии мо низ кӯмак мекунад.