Сураи Ан-Намль — Оят 80

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• الْمَوْتَىٰ: мурдагон — дар ин ҷо мақсад касонест, ки дилҳояшон бо куфр мурдааст.
• الصُّمَّ: карон — ҷамъи "أصم", яъне касоне, ки гӯшҳояшон аз шунидани ҳақ маҳрум шудааст.
• الدُّعَاءَ: даъват, нидо.
• وَلَّوْا مُدْبِرِينَ: рӯй гардонда, пушт карда раванд.

1. Тафсири оят:

Эй Паёмбар, ту наметавонӣ ҳақро ба гӯши касоне расонӣ, ки дилҳояшон бо куфр мурдааст — онҳо мисли мурдагон ҳастанд, ки чизе намешунаванд. Ҳамчунин наметавонӣ даъвати худро ба гӯши кароне расонӣ, ки аз шунидани ҳақ маҳрум гаштаанд, махсусан вақте ки аз ту рӯй гардонда, пушт карда мераванд. Зеро кари ҳатто вақте ки рӯ ба рӯ истода бошад ҳам нидоеро намешунавад, пас чӣ гуна метавонад бишнавад, вақте ки рӯй гардонда, дур мешавад? Ин оят тасаллиест ба Паёмбар (с) ва равшан мекунад, ки ҳидоят танҳо ба дасти Худост ва ту фақат расонандаи паём ҳастӣ.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳидоят аз ҷониби Худованд аст ва касе наметавонад ба зӯр дили касеро бикушояд.
• Вақте ки инсон аз ҳақ рӯй мегардонад ва пушт мекунад, дилаш мурда мешавад ва гӯшаш аз шунидани ҳақ маҳрум мегардад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки бояд дили худро зинда нигоҳ дорем ва ҳамеша омодаи шунидани ҳақ бошем.
• Ислом дини раҳмат аст ва ҳақро бо нармӣ ва хирад пешниҳод мекунад, на бо зӯр.
• Ҳар кас, ки бо ихлос ба сӯи Худо рӯ оварад, Худо дилашро равшан ва гӯшашро барои шунидани ҳақ кушояд.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ҳамеша рӯ ба сӯи ҳақ бошем ва аз он рӯй нагардонем, то аз раҳмати Худо баҳраманд гардем.