Surah Aal-Imran — Aya 130

Ma'anar Kalmomi:

• Riba: Ƙarin da ake karba a kan babban kuɗin da aka bari a matsayin rance, wanda aka haramta a Musulunci.
• Aɗ'āfan muḍā'afah: Ƙari da yake ninka sau da sau, kamar yadda mutanen jahiliyya suke yi – idan lokacin biya ya zo, sai su ce: "Ko za ka biya, ko za ka ƙara?" sai su ƙara masa wa'adin, kuma su ƙara masa kuɗin.

Tafsirin Ayar:

Ya ku waɗanda suka yi imani da Allah da Manzonsa kuma suka bi shari'arsa! Ku guji cin riba gaba ɗaya, kuma kada ku ɗauki wani ƙari a kan babban kuɗin ku a cikin rancen da kuka bayar, ko da kuwa ƙari ne kaɗan. To yaya idan wannan ƙarin ya kasance yana ninka sau da sau, a duk lokacin da lokacin biyan bashi ya zo, sai su ƙara wa'adin kuma su ƙara kuɗin, kamar yadda mutanen jahiliyya suke yi? Wannan shi ne mafi munin nau'in riba, kuma Allah ya haramta shi musamman.

Kuma ku bi Allah da taƙawa a cikin wannan al'amari na riba, ta hanyar yin biyayya ga umarninsa da nisantar abubuwan da ya hana. Ku tsira daga azabarsa, kuma ku yi aiki da shari'arsa. Wataƙila ku sami nasara a duniya da kuma a lahira – ku sami abin da kuke so na alherin duniya da ladar lahira, kuma ku tsira daga abin da kuke tsoro na azaba da hukunci.

Fa'idodin da ake samu daga wannan ayar:

1. Haramcin riba babba ne a Musulunci, kuma Allah ya yi magana da muminai kai tsaye game da shi, don nuna muhimmancinsa da kuma gargaɗin nisantar shi.
2. Riba tana cinye dukiyar mutane ba bisa hakki ba, kuma tana haifar da rashin daidaito a tsakanin al'umma, inda masu kuɗi ke ƙara arziki, sai matalauta ke ƙara talauci.
3. Taƙawa ita ce mabuɗin nasara – duk wanda ya bi Allah da taƙawa a cikin dukiyarsa da ma'amalolinsa, to Allah zai ba shi albarka a cikinsa, kuma zai sami nasara a duniya da lahira.
4. Ayar tana koyar da mu cewa arziki mai albarka yafi yawan kuɗi marar albarka – kuɗin da aka samu ta hanyar halal, ko da ya yi kaɗan, yana da albarka a cikinsa, amma kuɗin da aka samu ta hanyar haram, ko da ya yi yawa, ba shi da albarka kuma zai zama hujja a kan mai shi a ranar ƙiyamta.
5. Ayar tana ƙarfafa muminai su kasance masu tausayi da jinƙai a tsakaninsu, ta hanyar ba da rance mai kyau ba tare da ƙari ba, ko kuma ta hanyar jinkirta wa wanda ke da wahala har sai ya sami sauƙi.