Surja Ali-Imran — Ajet 187

Kuptimi i fjalëve:

• Mithak: Besëlidhje e fortë, premtim i prerë.
• La tubayyinunnahu: Që patjetër do t'ua sqaroni atë (librin) njerëzve.
• La taktumunahu: Dhe nuk do ta fshihni atë.
• Fenebedhuhu: E hodhën atë (besëlidhjen) pas shpine, pra e lanë dhe nuk e respektuan.
• Themenen kalilen: Një çmim i vogël, që janë të mirat e kësaj bote dhe kënaqësitë e saj të shpejta.

Tefsiri i Ajetit:

O i dërguar! Përkujtoju njerëzve kohën kur Allahu mori besëlidhjen e fortë nga dijetarët e ithtarëve të librit (jehuditë dhe të krishterët), të cilëve u ishte dhënë Teurati dhe Inxhili, që t'ua sqarojnë njerëzve atë që gjendet në librat e tyre dhe të mos e fshehin asgjë nga ai, sidomos atë që ka të bëjë me lajmin për ardhjen e Profetit Muhamed (paqja qoftë mbi të). Ata e morën këtë besëlidhje, por më pas e hodhën pas shpine, nuk e respektuan atë dhe nuk vepruan sipas tij. Ata e fshehën të vërtetën dhe e ndërruan atë me një çmim të ulët, si pasurinë, pozitën dhe interesat e kësaj bote. Sa i keq është shkëmbimi që ata bënë, duke e shitur të vërtetën për një vlerë të pavlefshme dhe duke zgjedhur për vete humbjen në vend të udhëzimit!

Përfitimet nga Ajeti:

1. Dijetarët dhe dijet kanë një përgjegjësi të madhe; ata janë të obliguar që dijen ta përcjellin te njerëzit dhe të mos e fshehin atë, sepse fshehja e dijes është tradhti ndaj besëlidhjes së Allahut.
2. Ky ajet na mëson se interesi i kësaj bote, sado i madh qoftë, është i vogël dhe i pavlefshëm në krahasim me shpërblimin e Allahut dhe të vërtetën.
3. Ai që e fsheh të vërtetën për të përfituar diçka nga kjo botë, në të vërtetë ka bërë një tregti të humbur dhe të dëmshme për veten e tij.
4. Ky ajet është një paralajmërim për çdo musliman që ka dije, qoftë e vogël apo e madhe, që ta ndajë atë me të tjerët dhe të mos e mbajë për vete, sepse kjo është rruga e shpëtimit dhe e afrimit te Allahu.