Сураи Аль Имран — Оят 25

1. Маънои калимаҳои мушкили оят:

— «فَكَيْفَ»: пас чӣ гуна хоҳад буд ҳолашон?

— «جَمَعْنَاهُمْ»: онҳоро ҷамъ овардем.

— «لِيَوْمٍ لَا رَيْبَ فِيهِ»: барои рӯзе, ки ҳеҷ шакке дар вуқӯи он нест.

— «وُفِّيَتْ»: ба таври комил дода шуд.

— «كَسَبَتْ»: он чизе, ки касб кардааст аз некӣ ё бадӣ.

— «لَا يُظْلَمُونَ»: ситам намешаванд.

1. Тафсири оят:

Пас чӣ гуна хоҳад буд ҳоли инкорандозандагон ва дигар мардум, он гоҳ ки Худованд ҳамаи онҳоро барои ҳисобу китоб дар рӯзи қиёмат ҷамъ меоварад? Он рӯзест, ки дар вуқӯи он ҳеҷ шакке нест ва ҳамаи одамон ба он бовар доранд. Дар он рӯз ба ҳар як шахс подоши комили он амале, ки дар дунё анҷом додааст, дода мешавад — агар некӣ карда бошад, некӣ мебинад ва агар бадӣ карда бошад, ҷазои онро мебинад. Ва ба ҳеҷ кас ситам намешавад: на аз некиҳояш чизе кам карда мешавад ва на ба бадиҳояш чизе илова мегардад. Ҳама дар назди Худованд бо адлу инсоф ҳисоб мешаванд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Боварӣ ба рӯзи қиёмат ва ҳисобу китоб боиси он мегардад, ки инсон дар дунё бо масъулият зиндагӣ кунад ва аз амалҳои бад парҳез намояд.

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки Худованд одил аст ва ба ҳеҷ кас ситам намекунад; ҳар кас подоши амали худро мебинад.

— Дохил шудан ба ислом ва амал кардан ба дастуроти Қуръон роҳи наҷот дар он рӯзи бузург аст, зеро дар он рӯз ҳеҷ пушаймонӣ фоида намедиҳад.

— Ин оят дилҳоро ба сӯи адолати Худованд ва раҳмати Ӯ ҷалб мекунад ва моро ба некӣ кардан ва дурустӣ дар амал ташвиқ менамояд.