Surja Lukman — Ajet 7

Kuptimi i fjalëve:

• وَلَّى – u kthye, u largua.
• مُسْتَكْبِرًا – me mendjemadhësi e kryelartësi.
• وَقْرًا – shurdhësi, rëndim në vesh që pengon dëgjimin.

Tefsiri i ajetit:

Kur dikujt prej këtyre jobesimtarëve i lexohen ajetet Tona të Kur’anit, ai kthehet me mendjemadhësi e nuk i kushton vëmendje, duke u larguar me kryelartësi, sikur nuk i ka dëgjuar fare ato ajete – për shkak të arrogancës së tij – madje sikur në veshët e tij ka shurdhësi që e pengon nga dëgjimi i së vërtetës. Ai nuk përfiton asgjë nga këto ajete, sepse zemra e tij është e mbyllur dhe veshi i tij është i shurdhër ndaj thirrjes së Zotit.

Për këtë njeri, që e ka këtë gjendje të ulët, Allahu i thotë Pejgamberit të Tij: "Përgëzoje atë me një dënim të dhembshëm e të mundimshëm në Ditën e Kiametit." Fjala "përgëzim" këtu përdoret në mënyrë tallëse, sepse ai që i kundërvihet të vërtetës dhe refuzon udhëzimin, e vetmja gjë që e pret është dënimi i ashpër në zjarrin e Xhehennemit.

Përfitimet nga ajeti:

1. Ky ajet na mëson se mendjemadhësia dhe kryelartësia ndaj të vërtetës është një nga pengesat më të mëdha për të pranuar udhëzimin hyjnor. Njeriu që e ka zemrën plot me arrogancë, nuk mund ta dëgjojë e ta pranojë Kur'anin, edhe nëse i lexohet qartë e bukur.
2. Ajeti na tregon se dëgjimi i Kur'anit nuk është vetëm me vesh, por me zemër e me vullnet. Kush e dëgjon me vëmendje e përulësi, do të përfitojë, e kush e refuzon me mendjemadhësi, do të humbë.
3. Në këtë ajet ka një paralajmërim të fortë për të gjithë ata që i kthejnë shpinën Kur'anit dhe nuk i përgjigjen thirrjes së Allahut – se fundi i tyre është dënimi i dhembshëm, nëse nuk pendohen e nuk kthehen te Zoti i tyre.
4. Ajeti na mëson se Allahu është i drejtë në gjykimin e Tij: Ai i ka dhënë njeriut veshë për të dëgjuar, mendje për të kuptuar dhe zemër për të reflektuar. Kush i përdor këto dhunti në rrugën e drejtë, do të shpërblehet, e kush i shpërdoron, do të ndëshkohet me drejtësi të plotë.