سوره لقمان — آيت 7

1) مشڪل لفظن جي معنيٰ:

• تُتْلَىٰ عَلَيْهِ: جڏهن ساڻس پڙهي ٻڌايو وڃي ٿو.
• وَلَّىٰ مُسْتَكْبِرًا: واپس موٽي ٿو ۽ وڏائي ڪندي منهن موڙي ٿو.
• وَقْرًا: ٻوڙائي يا ڳري پن، يعني ٻڌڻ ۾ رڪاوٽ.
• فَبَشِّرْهُ: پوءِ کيس خوشخبري ڏي.
• عَذَابٍ أَلِيمٍ: اهڙو عذاب جيڪو تمام ڏکوئيندڙ آهي.

2) تفسير:

هي آيت ان شخص جي باري ۾ آهي جيڪو الله جي آيتن کي ٻڌي به ان کان منهن موڙي ٿو. جڏهن کيس قرآن جون آيتون پڙهي ٻڌايون وڃن ٿيون ته هو وڏائي ۽ غرور سان پاسو ڪري ٿو، ڄڻ ته هن اهي آيتون ٻڌيون ئي نه هيون. سندس حالت اها آهي ڄڻ سندس ٻنهي ڪنن ۾ ٻوڙائي ۽ ڳري پن هجي، جو ڪجهه به ٻڌي نه ٿو سگهي. اهڙي ماڻهوءَ کي اي رسول! تون ان ڏکوئيندڙ عذاب جي خوشخبري ڏي، جيڪو قيامت جي ڏينهن سندس انتظار ۾ آهي. هتي ”خوشخبري“ جو لفظ ٽوڪ ۽ مذاق طور استعمال ٿيو آهي، يعني کيس عذاب جي خبر ڏي.

3) استنباط ۽ فائدا:

• قرآن ٻڌڻ ۽ ان تي غور ڪرڻ هڪ وڏي نعمت آهي، جنهن کي رد ڪرڻ يا ان کان منهن موڙڻ سخت نقصان جو سبب آهي.
• وڏائي ۽ غرور انسان کي حق ٻڌڻ کان روڪي ٿو ۽ آخرڪار عذاب ڏانهن وٺي وڃي ٿو.
• الله جي آيتن کي سمجهڻ لاءِ دل جي نرمي ۽ عاجزي ضروري آهي.
• قرآن مجيد ۾ خبردار ڪرڻ جا انداز مختلف آهن، جن مان انسان کي عبرت حاصل ڪرڻ گهرجي.
• جيڪو قرآن کي کليل دل سان ٻڌندو ۽ مڃيندو، تنهن لاءِ دنيا ۽ آخرت ۾ ڪاميابي ۽ راحت آهي.