Surah Luqman — Aya 7

Ma’anonin Kalmomin:

• وَقْرًا: wani nauyi ko kurma a cikin kunne wanda ke hana jin sauti.
• وَلَّى مُسْتَكْبِرًا: ya juya baya yana mai girman kai, ba ya kula da abin da ake karantawa.
• فَبَشِّرْهُ: ka ba shi labari (amma a nan ana nufin yi masa barazana da azaba, ba bushara ta alheri ba).

Fassarar Ayar:

Idan ana karanta ayoyin Alkur’ani mai girma a kan irin wannan mutum (wanda ya kafirta), sai ya juya baya yana mai girman kai, yana nuna rashin kulawa, kamar bai ji komai ba, ko kamar a cikin kunnuwansa akwai kurma wadda ta hana shi fahimtar magana. To, ya kai Manzo, ka ba shi labari (na tsoratarwa) da azaba mai raɗaɗi a cikin wuta a ranar Lahira.

Abubuwan da ake koya daga ayar:

1. Girman kai da bijirewa ga ayoyin Allah suna cire mutum daga hanyar shiriya, har ma da jin gaskiya ya zama masa nauyi.
2. Alkur’ani abin tunatarwa ne ga dukan mutane, amma masu girman kai ba sa amfana da shi, domin sun rufe zukatansu da kunnuwansu.
3. Wanda ya bijire wa Alkur’ani ba tare da dalili ba, to yana cikin hatsarin azabar Allah mai zafi, kuma wannan “bushara” a nan abin tsoratarwa ne, ba abin faranta rai ba.
4. A koyaushe, mumini yana sauraron Alkur’ani da kunya da nutsuwa, yana neman amfana da shi, ba kamar wanda ya juya baya ba.
5. Ayar tana karfafa wa musulmi gwiwa su nisanta kansu daga halin girman kai, su kasance masu tawali’u wajen karbar gaskiya, domin hakan shine hanyar samun rahamar Allah.